کلمات خالی

وبلاگ جدید

2010-08-31T13:48:00.002+04:30

فعلن از گوگل معظم جدا می شوم و به وردپرس دوست داشتنی و قدیمی ترم می روم....بلکه آنجا ماندگار ( تر ) باشم

هفت دقیقه تا پاییز

2010-07-24T09:35:00.001+04:30

از وقتی اکران شد ( من اصلا خبر از جشنواره و برندگانش نداشتم ) گفتن آقا، فیلم فیلم خوبیه ! در بین تمام کسانی که می گفتن، فیلم خیلی خوبیه بعضی ها هم بودن که می گفتن اصلا خوب نیست. به هر حال دیدن این فیلم من را به جمع دوم اضافه کرد....هر چند ارزش دیدن را داره ، هر چند که در این اوضاع تولیدات بیخود سینمایی فیلم متفاوتی محسوب میشه. اما اینم هست که این متفاوتی را شما باید یه جورایی بچسبونی به فیلم. چون به عنوان یکی از نکات منفی : این فیلم چی می خواست اصلا به ما بگه ؟.....و در عین حال بهترین المان فیلم بازی خوب هدیه تهرانی و محسن طنابنده بود که هر دو خیلی خوب بازی کردن و اگر از صحنه های عجیب فیلمنامه و دکوپاژ کارگردان صرف نظر کنیم، تقریبا در تمام فیلم موفق بودن هر دو....دیگه از جاهای خوب فیلم مسافرت به شماله، هرچند زیادی روی بچه ها تاکید می کنه و معلوم میشه که قراره یه بلایی سر اینا بیاد اما باز هم صحنه های نسبتا خوبیه، یا اونجاکه طنابنده دنبال کمک می گرده. انگار امینی از جنگل هم خوشش می آد، اسم فیلم قبلیش که هانیه توسلی بازی می کرد و همش تو جنگل بود یادم نیست، اون یه فیلم تجربی بود، بد نبود.

حالا نکات منفی

1- اول فیلم دائم هر جا می خواهیم، کاراکترها فیلم را ببیینم یا تو نمای نزدیک می بینیمشون یا تو نمای متوسط نزدیک، که دافعه خیلی زیادی در اول فیلم ایجاد می کنه

2- روایت داستان، خطی و کلاسیکه، با این حال اونجا که قراره قلاب فیلم به بیننده گیر کنه و ما مشتاق بشیم خیلی دیر شروع می شه

3- هدیه تهرانی بالاخره چندسالی است که داره تو سینما بازی می کنه....آقا جان به این آدم نمیاد که بچه خیابون جیحون باشه. این آدم حالا یا به واسطه ی فیلم هایی که بازه کرده و در ذهن ما نقش بسته یا به خاطر حالت چهره و بدنش برای بازی در طبقه متوسط مناسبه و حتی نه خیلی پولدار. البته فیلم هم خودش خیلی رو این مسئله تاکید نمی کنه، اما اون پیراهن قهوه ای که در ابتدای فیلم تو خونه پوشیده جزو مسخره ترین قسمت های فیلم و شاهکار طراح لباسه، البته از دیگر شاهکارهای طراح لباس، شالگردنی است که گردن حامد بهداد انداخته، چرا آخه ؟!؟

4- همکار طنابنده پرت شده پایین، بعد معلوم میشه خودکشی کرده، خب که چی ؟ چه ربطی به فیلم داره ؟ یا اینکه آخر فیلم می فهمیم که این بچه که مرده، بچه تهرانی بوده از شوهر قبلیش ! خب که چی ؟

5- هزارباز متاسفم برای حامد بهداد که غوره نشده، مویز شده ! یکی نیست بگه تو بازی خوب طنابنده و تهرانی را کنار خودت نمی بینی که اونجوری تو برنامه هفت دور برداشتی؟؟ بازی بهداد در کنار این 2، اصلا خوب نبود و خیلی اغراق شده بود ! من نمی دونم بهداد چقدر از مارلو براندو خوشش میاد، اما اینکه من از مایکل جوردن خوشم بیاد و روزی 3 ساعت تمرین کرده باشم که استیل شوت زدنم مثل اون بشه، دلیل نیست که توپ هام کل بشه !

6- بدترین قسمت فیلم بعد از فاجعه است و اینکه چرا بهداد و خاطره اسدی با اینکه چنین فاجعه ای رخ داده، دارن درباره ی مشکلات شخصی خودشون حرف می زنن، بهداد تو مصاحبه اش به این قسمت فیلم جوری تاکید می کنه که انگار یه سنت شکنی بزرگ رقم خورده، اما به نظر من یک تِرِکمون بزرگ رقم خورده....همه فیلم خودشون و مارو مسخره کردن ! این چه کاریه آخه؟

7- حالا یه سوال کلی اینکه چرا ما در فیلمهامون برای خلق درام نیاز به فاجعه داریم ؟ از اینکه بگذریم، آخه یکی نیست بگه هدیه تهرانی چرا باید بچه ی مرده اش را از بیمارستان بزنه زیر بغلش بیاره تو خونه ! خب وقتی می گن سنگ بزرگ یعنی همین دیگه ! کی این حالت را تجربه کرده ؟ کی اصلا چنین صحنه ای دیده ؟ درام این صحنه چجوری باید دربیاد ؟ همین میشه دیگه. این پلانو می زاریم تو فیلم بعدش می شه اون سکانس های یخ و بی مزه و بعضا خنده دار بعدش. که هدیه تهرانی عین شبح بچه به بغل بیاد خونه، طنابنده همین جوری بره پشت در بشینه، و خنده دار ماجرا اینکه پلیس اومده و تا صبح دم درخونه منتظر که خانم بچه ی مرده اش را پس بده ! چه کاریه آخه ؟...

فیلمنامه البته عیب و ایراد زیاد داره، و سوتی هم تو فیلم کم نیست، مثل اینکه اونجا که بهداد و اسدی میرن از دست زن عکس بگیرن، بچه باهاشون نیست، اما بعد می بینیم که بچه باهاشون هست و میره عروسک بخره ! یا همون جا، این 2 تا دارن دعوا می کنن و یک کتک مختصری بهم میزنن، اما اونجا یهو آلمان میشه و هیچ کس، حتی مغازه دار اصلا نه جلو میآد و نه نگاه می کنن ( البته این دومی انصافا خیلی مهم نیست، گفتم که گفته باشم !!)....خلاصه اینکه شما می تونید حس کنید که همه می خواستن فیلم خوبی بسازن، اما نشده، فیلمنامه مشکل زیاد داره و کارگردان هم سنگ بزرگی برداشته و زورش اصلا نرسیده

تصویر-زمان

2010-07-13T00:24:00.002+04:30

من همیشه در موقع دیدن خیلی از فیلم ها، یا بهتر بگم خیلی از صحنه ها احساس عجیبی دارم که به شدت منو تحت تاثیر قرار می ده و بعد که قراره بگم چرا خوشم اومد نمی تونم. حتی برای خودم هم قابل بازگو کردن نیست. نمونه آخرش فیلم " مردی که آنجا نبود " که به هر کسی رسیدم گفتم آقا این عجب فیلم خوبیه، یکی گفت تعریف کن بعد از چند ثانیه فکر کردن خنده ام گرفت که خب الان می چی را تعریف کنم ؟! یکی گفت چیش خوب بود ؟ شر و ور گفتم، بعدش گفتم خب باید بیشتر فکر کنم و ... تحلیل " ماجرا " ی آنتونیونی ( که از وقتی دوباره دیدم موندم چرا من نفهمیده بودم که درباره الی چقدر شبیه این فیلمه ) باعث شد با یه واژه یا اصطلاحی آشنا بشم که خب هرچند خیلی شاید کمکی هم نکنه، اما خب به درد این حسی که هیچی نمیشه دربارش گفت میخوره. حالا شاید بیشتر بخونم بیشتر هم به دردبخوره.....شاید هم نه، اما تا همینجاش هم کلی خوبه و جواب میده. ( این بود مثلا یک مقدمه ) . متن زیر آنچه از چند جا فهمیدم و مقداری ترجمهِ خلاصه شده است.

تصویر-زمان : تصویری غیرقابل تشخیص، یا " جدید " برای بیننده است، یا تصویری که بیننده را خارج از روایتی که بر دیگران تاثیر می گذارد " شوکه " می کند. یک " تصویر-زمان " لحظه ای را خلق می کند که ما به عنوان بیننده وادار می شویم تا درون خاطرات خود رویم ( از اینرو، " زمان " ) و معنی ای برای خودمان بسازیم.

تصویر-زمان لحظه ای گیج کننده در فیلم هاست، لحظه ای که باعث می شود بگوییم " هان ؟ " 2 نوع تصویر-زمان وجود دارد، " شنیداری " و " دیداری " و ژیل دلوز که مبدع این اصطلاح است ترجیح می داد تا در فیلم های به اصطلاح هنری در جستجوی آنها باشد.

تصویر- زمان کلاسیک به تصویری اشاره می کند که نمی توان نامی بر آن گذاشت و از هرگونه تفسیر و تشریح فرار می کند. ( بسیاری از انواع تجریدها (abstraction ) مثالهای خوبی برای تصویر- زمان ها هستند ). حرکت – تصویر هادر ابتدا در کلمات جا می گرفتند ( برداشت – تصویر ها، ] یعنی اینکه یکسری حرکت در طول زمان فیلم وجود داشت و ما اونها را میدیدیم و بعد یک برداشتی از او داشتیم[ ) در حالیکه که تصویر- زمان ها یک واقعه دیداری یا شنیداری ناب را معرفی می کنند که بیننده نمی تواند کلمه ای برای توصیف آن داشته باشد و صرفا آن را تجربه می کند و یا با آن فکر می کند. این البته شاید به ما بر می گردد که زبانی برای آن نداریم و یا شاید باید زبان شعر را دوباره صورت بندی کنیم. یک حرکت – تصویر داستانی را توصیف می کند و ما نیز اتفاقات آن را حدس می زنیم ( غالبا کلیشه ) و به سادگی به زبان می آید و برای آن کلمه در اختیار داریم. مثلا به آن " پلات " می گوییم. دلوز این دودویی را معرفی کرده است، هر چند که همیشه امکان بروز یک تصویر- زمان از یک حرکت و همچنین فروریختن تصاویر در حرکت – زمان ها وجود دارد. ما هیچ وقت نمی گوییم که یک فیلم تصویر است، اما مجموعه ی این تصاویر است که بر زمان غلبه می کند.

برای مثال، فرض کنید: شخصیت ها دور یک میز نشسته اند و درباره آنچه گذشته شان را شکل داده حرف می زنند. 3تای آنها حرف هایی برای گفتن دارند و یکی نه. آنها مقداری به داستان اشاره می کنند و سپس توقف می کنند. آن شخصیت گیج شده ! آنها درباره چه حرف می زنند ؟ از زمانی که شروع به صحبت کرده اند او خاطراتش را مرور کرده و به این فکر کرده که چه ممکن است پیش آمده باشد. این المان کلیدی تصویر- زمان است : بیینده می ماند و تصویری که بدان فکر کند تا آن تصویر برایش چیزی شود، تجربه ای، راه حلی، سفری.

این یک تصویر- زمان گوشی یا شنیداری بود. روشهای زیادی وجود دارد که فیلم شما را گیج کند و یا درباره " زمان " آگاهتان کند. با تجرید تصویر، با جدا کردن صدا از تصویر و همچنین با وجود کاراکترهایی که به گذشته شان اشاره می کنند درحالی شاهدی برای آن نیست.

سپس " دوستان " به نمای بسته ( اگر سینمایی نگاه کنید اینجا کات می شود ) شخصیتی که گیج شده می روند، که دلوز به آن " تصویر – تاثیر " می گوید. " تاثیر " به ما اجازه می دهد تا احساسات شخصیت را از روی صورت او متوجه شده و خودمان آن را حس کنیم و صورتش را به جای صورت خود بگذاریم( حالا ببینید شیرین کیارستمی چه دنیایی خلق می کند، یا مثلا آنجایی که آقای بدیعی در قبر خودساخته خوابیده و به آسمان نگاه می کند و تصویر سیاه می شود و ... ). سپس فیلم به آنچه درباره اش حرف می زدیم کات می خورد و شخصیت را در عقب جا می گذارد. من این صحنه را از جای دیگری به یاد دارم و حس می کنم که یک flash-back می بینم. اما این بار من تصویری به سان خود نمی بینم، بلکه تصویر را به سان شخصیتی می بینم که آنجا نیست، شخصیتی که صورت آنها را زده یا آنطور که دلوز می گوید." تبدیل به آنان شده "

مانند " شاعرانه – تصویرها " ی بَچِلارد و " مولف همچون مولدِ " برشت ( که مورد پذیرش والتر بنیامین هم بود ) و بیینده را به " فکر کردن " و تهیه کننده را به تهیه تشویق می کرد، تصویر- زمان ها نیز برای خلق تجربه های نو هستند. برای همین است که علامت تکوینی(genetic) تصویر- زمان ها بی علامتی است و تنها از طریق صدا و تصویر سینما است که متبلور می شود. " بی تصویری "( Noo-images در اینجا مطلبی خواندم که از این اصطلاح استفاده کرده بود و من آن را به بی تصویری ترجمه کردم. در نگاه اول شاید ناسازگار باشه که وقتی درباره سینما حرف می زنیم از بی تصویری هم صحبت کنیم، اما عمیقا در قالب همین مفهوم تصویر – زمان قابل درکه، چرا که اون تصویر – زمان، بلافاصله تصویر – تاثیر میشه، تصویر از بین میره ( تنها عامل بوده به همراه زمان ) و تاثیر و فکر و تجربه جای اون را پر می کنه )) در تمام گونه های هنر پدید می آید، بعضی اوقات با تصویر ( نقاشی، طراحی و فیلم )، بعضی اوقات با صدا ( موسیقی، یعضی شعرها و فیلم ) و بعضی اوقات با بدنهای واقعی ( تاتر، اجرای هنری و فیلم ).

Noo-images زبان شعر است، در حالی که " وجود – تصویر " (ontic-images) زبان روایت است. ( تصاویری که در پی آنند تا " یک " معنی بسازند، یک ساختار منسجم ). از یک طرف تصویر – زبان ها برای مولف کارکرد دارد، و " نوعی " از تصویر است که مولف می سازد. آن روی سکه اما ایجاد یک حالت و اتمسفر است. تصویر – زمان ها به ما اجازه می دهند که درباره سینما و هنر از طریق راهی که حتی تا به حال بدان فکر هم نکرده بودم بیاندیشم و در عین حال لذت ببریم، همچون لحظه ای در شعر، که یک معنی را برای خود می سازیم انگار که تنها مخاطب آن شعر ماییم.

ما قهرمانیم

2010-06-29T11:12:00.002+04:30

ما قهرمانیم *

بدین وسیله قصد دارم 1 بار برای آگاهی عموم دلایل علایق و همراهی خود را از فوتبال انگلستان ( در اینجا صرفا منظور تیم ملی است ! ) اعلام دارم.

طبیعتا و یا احتمالا تیم ملی انگلستان در بین دیگر کشورهای جهان هم طرفدارانی دارد. حال این طرفداران یا در کشورهایی هستند که مثل ایران تیم ملی درپیتی دارند ! یا مانند من به دلایلی خاص از این تیم حمایت می کنند و یا......

اما آنچه هست باید دید افراد غیر انگلیسی که از تیم ملی این کشور که مدتهاست کلا هیچگونه افتخاری در عرصه ملی و نیمه ملی کسب نکرده حمایت و طرفداری می کنند، آیا به بیماری روانی خاصی مبتلا هستند یا نه ؟ به نظرم این مقاله می تواند آغازگر پژوهشی در این زمینه باشد. شاید خودمان آگاه نیستیم.

البته شاید شما خواننده محترم با خواندن این متن حداقل به بیماری من آگاه شوید که اگر اینطور بود، خدا عمر با عزت به خود و خانواده تان بدهد، به همراه دارویش ( تاکید می کنم بدون پیشنهاد دارو پذیرفته نیست ) به من اعلام کنید.

بنده در اینجا و ذکر دلایل زیر فرض را بر این می گذارم که من و امثال من حداقل از بیماری روانی صعب الاجی رنج نمی بریم

در ضمن همینجا هم عرض می کنم که لطفا در مقابل هیچیک از دلایل و عناوینی که بنده ردیف خواهم کرد، جوابی به اصطلاح خودتان منطقی و با رجوع به آمار ذکر نفرمایید که اولا خودم می دونم و دوما اینکه اگر توانستید فحوای کلام ما را درک کنید که هیچ، اگر نه کلا ولمعطلید و کماکان می خواهید برای بنده کُری بخوانید که آن هم بیهوده است. در ضمن همینجا هم طبق قولی که در ابتدای جام 2010 به خودم داده بودم به دلیل کسب این نتایج عالی و بی نظیر تا اطلاع ثانوی از خواندن کُری برای تیم ملی انگلستان به هر صورت ممکن خودداری خواهم کرد، اما توجه کنید که اولا بر علاقه ی قلبی من به این تیم ذره ای خدشه وارد نشده و ثانیا کماکان برای مَن یونایتد کُری خواهم خواند. این از این

من از تیم ملی انگلستان بسیار خوشم می آید و هوادار آن هستم و از تمامی جام ها از سال 1990 به بعد حمایتش کردم. در آن سال بی خودی ( شاید ! ) و الان با خودی ! اما در ذکر علل آن 3 نوع علت دارم ! ( اگه درست گفته باشم )... من در فوتبال هم به طور توصیفی و بینامتنی، هم به صورت ایجابی و هم به شکل سلبی به تیم ملی انگلستان می رسم. حالا شاید بخندید، اما احتمالا در پایان قانع خواهید شد. نشدید هم که مهم نیست.

علت توصیفی و بینامتنی

برای من که هرگز فوتبالیست خوبی حتی در حد دروازه بان گل کوچیک های دوران کودکی نبوده ام. دیدن فوتبال و علاقه به فوتبال از جنس دیگری است. یعنی راستش من فکر می کنم صدر ( کارشناس برنامه های فوتبالی ) از پیروانی بیشتر از فوتبال لذت می بره. یعنی اگر بخوام دقیق تر بگم، فوتبال برای صدر چیزی بیشتر از اون چیزی هست که داره توی زمین اتفاق می افته ! برای من هم دقیقا همینه. خیلی فراتر از نتیجه ای است که در نهایت بدست می آد.

به نطر من و تا این لحظه ملت انگلستان جالب ترین ملت ترین دنیا هستند ( البته ملت ایران هم بسیار جالب هستند، اما خب الان ربطی نداره ! ). این نظر دلایل زیادی داره از اینکه از قرن 12 تا الان پارلمان دارن، از اینکه 400 سال پیش قایقرانانش با هم بحث های سیاسی می کردن، از اینکه اون موقع ها کارگران در زمان استراحت کتاب می خوندن..... از اینکه چه جوری وارد تجارت و حمل و نقل دریایی شدن.... از اینکه چرا با هلند جنگ نکردن و چه جوری شاهی که نمی خواستنش را پرتش کردن بیرون بدون اینکه خون از دماغ کسی بیاد.....بیا جلو، از اینکه واحدهای پولی و استانداردهای خودشون را دارن.... از اون کلوپی که بیتل ها می رفتن توش واسه 150 نفر می خوندن خوشم می آد. مگه میشه پینک فلوید و لد زپلین و و و همه به طور اتفاقی این قدر خوب باشن و همه هم انگلیسی باشن....حالا بگو اینا چه ربطی به فوتبال داره ! ربط داره. فوتبال هر کشور و نوع بازی اون از فرهنگ اون کشور متجلی میشه.... یه سوال بهتر ! انگلیسی که سالهاست نتیجه نگرفته چرا در هر جام به عنوان مدعی جدی قهرمانی تلقی میشه ؟ اینا بازار تبلیغات نیست، به خاطر قدرت اقتصادی هم نیست. من فکر می کنم از شخصیت تیم میاد. این کشور پتانسیل قهرمانی داره ! زمانی که فردی مرکوری آهنگ ما قهرمان هستیم را می خوند مگه قهرمان بود ! ( یه بار این آهنگ را بریم با هم گوش بدیم )......قصدم حاشیه روی نیست و اگه بخوام اینقدر کلی و پخش بنویسم حتما پرت و پلا در آن زیاد هست......پس این علت اولم بود که من اسمش را گذاشتم علت توصیفی و بینا متنی، یعنی چون از فرهنگ انگلستان ( به صور خلاصه ) خوشم می آد، طرفدار تیم فوتبالش هم هستم ! تقصیر من نیست که وقتی تیم انگلستان را می بیینم یاد قدم زدن جان لنون در آن باع محو و مه گرفته کلیپ تصور کن می افتم.

علت ایجابی

غیر از آنچه در بالا گفته شد که اون هم به نحوی ایجابی محسوب میشه ! اما علت های دیگری هم وجود دارد که خلاصه و کلی به آنها اشاره می کنم.

اول؛ اختراع فوتبال، به هر حال زادگاه این ورزش جالب از اون منطقه است. و این برای من همیشه لذت بخش بوده. دوم؛ به نظرم، اونها فوتبال را زیبا تر از همه بازی میکنند. حالا شاید ما با هم سر حس زیبایی شناسی تفاوت داشته باشیم. ضمن اینکه منظور سبک بازی است نه مثلا فلان بازی یا فلان تورنمنت، چون به هر حال هر چقدر هم که سبک بازی تیم ها به هم نزدیک شده باشه، باز هم هر تیمی سبک خودش را داره که عامل تمایز اصلی اون با بقیه است. من می تونم حس کنم که بعضی مواقع که بازیشون میگیره چقدر قوی هستن. همیشه کمتر از 10 دقیقه گل زدن و .... اما خب تازگی ها زمان زیادی بازیشون نمگیره !!!! ها ها

سوم؛ اکثر بازیکنان تیم ملی در لیگ انگلستان بازی می کنند، این جام که 100 درصد بود. خود این نکته به نظرم خیلی جالبه که ما خیلی کم سراغ داریم که یک بازیکن انگلیسی از جزیره رفته باشه و خوب مونده باشه و ...مقایسه کنید با بقیه کشورها. به نظرم لیگ این کشور جاذبه و کشش داره و ابدیت و نهایت می سازه. رایان گیگز شاید یکی از بهترین مثال ها باشه

بازیکنانی که واقعا اگر بخوام تک تک اسمشون را بگم و اینکه چرا از اونها خوشم می آد خیلی طولانی میشه. از برایان رابسون و استیوارت پیِرس و پل گاسکوین و آلن شیِرر ( که به نظرم زیباترین و دلچسب ترین شادی پس از گل را داشت ) بگیر تا دیوید بکام و استیوی جرارد و لمپارد و وین رونی....به غیر انگلیسی ها هم راستش خیلی مربوط نیست ! اما به هر حال این بازیگنان یکی از علت های مهم من برای علاقه به این تیمه. یعنی من از دیدن آنهایی که در من یونایتد، لیورپول، تاتنهام، نیوکسل، چلسی، آرسنال و ....بازی می کنند و حالا در کنار هم هستند بسیار لذت می برم. گور بابای نتیجه. واگر هم همیشه دلم می خواد که انگلیس ببره و بیاد بالا، به خاطر اینکه بتونم این مجموعه را در کنار هم بیشتر ببینم، وگرنه نتیجه و جام و قهرمانی و اینا خیلی هم برای من مهم نیست و بیشتر مصرف داره واسه کُری خوندن

دیگه اینکه چون بهترین لیگ دنیا را دارن. اصلا به نظر من فوتبال یعنی فوتبال باشگاهی انگلستان. همین و بس... از اینکه اینقدر هیجان و شور در این فوتبال هست. از اینکه تماشاگران 1 متری زمین می شینند، از اینکه پشت دروازه ها در اولدترافورد یه چیزی مثل جوی آب هست و هر کی حواسش نباشه لت و پار میشه و من نمی دونم چرا هست! از اینکه مجموعا قوی ترین باشگاه های دنیا را داره و ..... طبیعتا در اینجا دلایل باشگاهی و ملی بر هم تاثیر گذارند

مربی، این تنها موردی است که تازگی رو مخم بوده و از این 2 تا مربی اخیر اصلا خوشم نیومده، دقیقا منظورم اریکسون و این کاپلوی سکته ای است ! وگرنه من چاکر سِر بابی رابسون هم هستم که ایشالا نور به قبرش بباره، یا حتی جناب گلن هادل را هم دوست داشتم ( چون هیچ وقت نفهمیدم چه جوری مربی تیم ملی شد ) و تنها افتخارش هم این بود که مربی تیم ملی انگلستان شد!

دیگه اینکه از این رفتارها و اتفاقات عجیبی که برای تیم ملی هم می افته خوشم می آد و در عین حال حرص می خورم. شامل انجام انواع و اقسام کارها و بروز اتفاقاتی که برای هیچ تیم دیگری نمی افتد. اصلا منظورم بدشانسی نیست، تازه متوجه شدم که تا به حال خام بودم که فکر می کردم بدشانسیم. این تیم کلا عجیبه

این را هم بگم که من طرفدار یکسری تیم هستم که کلا مدتهاست هیچ افتخاری کسب نکردن. پس من کلا به خاطر نتیجه طرفدار تیمی نیستم. اولویت های من به ترتیب انگلستان، هلند، چک و دانمارک هستند. ( البته فاصله اولی به دومی و سومی خیلی زیاده، لذا فقط برای اولی دارم می نویسم) همیشه برای تیم ملی نروژ دعای خیر داشتم ( فکر کنم به خاطر سولشر باشه این حس غریب )، کلا از بازی تیم های اروپای شرقی از یوگوسلاوی سابق بگیر و بیا جلو خوشم می آد ( اینجا هم فکر کنم دلایل فرهنگی تاثیر گذاره.... )، نتیجه بازی های تیم ملی ایتالیا برام مهمه و دنبالش میکنم ( هر چند که از لیگش خوشم نمیاد، اما در برهه ای با آ.ث میلان به خاطر اون 3 تا هلندی خدا و پارسال هم اینتر به خاطر جناب مورینیو همراهی کردم )....بقیه تیم های ملی هم اصلا، خدا شاهده برام 2زار مهم نیستند !

علت سلبی

در نهایت می تونم بگم که من کلا چاره ای هم ندارم جز اینکه به تیم انگلیس برسم. یعنی اینکه تیم های دیگه هیچ چیز جذابی ندارن و حداقل این تیم کلی جذابه

در این بین نظر خودم را درباره بعضی دیگر از تیم های ملی مهم ! و پر افتخار هم اعلام می کنم که علت سلبی هواداری ام روشن بشه:

در مورد برزیل که به نظرم جواد ترین تیم دنیاست واقعا خیلی نمی خوام چیزی بگم و همین که طرفدارش نیستم برام باعث خوشبختی فراوانه. از این قیافه های بهه ظاهر مظلوم و دست هایی که ملتمسانه راه براه راهی آسمان میشه چندشم میشه. در ضمن اصلا هیچ وقت نفهمیدم چرا ژانگولر بازی و زیبایی با هم یکی هستن. همون طور که به نظرم جیمی پیج و رابرت فریپ خیلی گیتاریست های بهتری نسبت به جو ستریانی هستند، با همین قیاس و مثال به نظرم سگِ جرارد و بکام و لمپارد می ارزه به صدتا مثل رونالدینیو و دنیلسون و این یارو روبینیو. قابل تحمل ترین بازیکن تاریخ برزیل برای من مایکونه

آرژانتین، طرفدارش نیستم، نه به خاطر اینکه انگلستان با اونا جنگ داشته ( یا حالا برعکس ) بلکه به دلیل اینکه به نظرم پفیوزترین تیم ملی دنیاست. لیگش را هم خدا را شکر تا به حال 1 بار هم ندیدم. حالا از تمام دلایل شخصیتی و فرهنگی و ... که بگذریم. از اینکه یک تیم پر از شارلاتان باشه حس خوبی بهم دست نمیده حالا اگه همشون حتی بتونن که 120 نفر را دریبل بزنن و یا با چشم چپشون قیچی برگردون بزنن و توپ 7 تا پیچ بخوره و بره تو گل... کلی هم در سالهای گذشته از حضور هاینتزه و تِوِز در مَن یونایتد حرص خوردم

آلمان، کلا از این جمله که آلمان فوتبال ماشینی بازی می کنه، حالم بهم می خوره، ( من چنین عقیده ای ندارم ) خب بازی می کنه که بازی میکنه ! این را هم بگم که " تیم " ترین تیم دنیا به نظرم همیشه آلمان بوده. اما چه ربطی داره ؟! حس من نسبت به تیم ملی آلمان مثل حسم نسبت به فاسبیندره ! دست خودم نیست، اون بابا هم بیچاره در تاریخ سینما آدمه نسبتا مهمیه، هر چند ایشون فوت کرد و ما باید تا ابد تیم آلمان را تحمل کنیم.....یعنی راستش اصلا نمی دونم آدم چه جوری میشه از آلمان و بازیکناش و ... خوشش بیاد

اسپانیا را نمی دونم چرا خیلی حمایت نمی کنم، واقعا دلیل خاصی ندارم... به هر حال مقداری همیشه با رئال همدلی داشتم، اما از وقتی اوون و بکام رفتن اونجا و بازیشون نگرفت، دل خوشی ازش ندارم.... از کاسیاس و ژاوی هم کلا خوشم می آد. ژاوی واقعا عالیه اما از کاسیاس بیشتر خوشم می آد ! از اینکه این همه پاس به هم میدن خوشم می آد اما فکر کنم دلیل عدم حمایت از این تیم اینکه از هیچ بازیکن دیگری در این تیم خوشم نمی آد.

فرانسه، اگر اون امه ژاکه بیشرفت اریک کانوتونا و دیوید ژینولا را در سال 1998 به تیم ملی دعوت میکرد، تیم دوم من میشد ( شاید برای همیشه !!!! ) اما خب اینجوری نشد. زیدان را از جام های بعدی بهش علاقه مند شدم اما متاسفانه زمانی که خیلی بهش علاقه مند شدم ( زمانی که با سر کوبید تو سینه ماتراتزی ) دیر بود و از فوتبال خداحافظی کرد و اونقدر همیشه از دست مارسل دِزایی به خاطر مصدوم کردن فون باستن ناراحتم که این علاقه به اون حس انزجار نچربید و خب من و فرانسه هم عاقبت به خیر نشدیم. ای کاش حداقل آرسن ونگر عزیز و محترم به جای این مربی های قُزمیتی که دارن یه 2 بار از طرف تیم ملی رد میشد. ضمن اینکه کلا به نظرم فرانسوی ها، آدم های ضایعی هستن

* برگرفته از نام آهنگی به همین عنوان از گروه کویین، که در جام جهانی 1994 آهنگ تیم ملی انگلستان شد، اما تیم قهرمان نشد !

وسلام

انتقاد انگلیسی در فوتبال

2010-06-19T17:02:00.000+04:30

یک، یکی از نحله های تفکر انتقادی ریشه در تاریخ تفکر و فرهنگ مردم انگلستان داره، و حتی همیشه در زمینه هایی مثل فوتبال شنیده ایم که فردا صبح روزنامه ها، مربی و بازیکنان را به خاطر عملکرد بد تیم، مورد شماتت بسیار قرار می دهند و چه ها که نمی کنند این روزنامه های انگلیسی و ... اما آیا تا به حال خودمان هم بعدِ بازی، سری به این روزنامه های انگلیسی درشت گو زده ایم و یا صرفا سخن جناب گزارشگر برایمان حجت بوده و تازه هرجا هم نشسته ایم به عنوان معلومات خود پزش را به دیگران داده ایم.

دو، تیم ملی فوتبال انگلیس ( تیمی که من طرفدارش هستم ) دیشب و در جریان رقابت های جام جهانی 2010، برابر الجزایر بدون گل مساوی کرد. فارغ از نتیجه ای که بدست آمد، روند بازی تیم و عملکرد بازیکنان هم خیلی بد بود. حالا من اصلا نمی خوام نقد فوتبالی بنویسم

سه، شاید طرفدار تیم انگلیس نیستید و احتمالا توجه هم نمی کنید، اما رویکرد روزنامه های انگلیسی را در هنگام تورنمنت های مهم دنیا میشه به 2 فاز تقسیم کرد. اول پیش از شروع جام و دوم در هنگام برگزاری و اتمام . ضمنا توجه کنید که تیم ملی فوتبال انگلیس از سال 1966 تا به حال قهرمان جام جهانی نشده ! رویکرد اول حمایت یکپارچه است. چیزی که کمتر جایی از دنیا دیده میشه. یعنی تمام روزنامه هایی که به سخت گیری هم معروف هستند یکصدا و یکپارچه از تیم ملی حمایت می کنند. چیزی که در کشور ما باید با زور و یا التماس حاصل بشه و در آخر هم نمیشه و اگر هم بشه بعدش حتما توقعات بسیار زیادی از تمام مسئولین داریم که به خاطر حمایت های بادریغ ما، حتما آنها هم به نوعی جبران کنند و حالی به ما بدهند ! فاز بعدی در حین مسابقه است. اگر مطالب ورزشی روزنامه های انگلیسی بعد از بازی اول را چک می کردید، می تونستید به راحتی ببینید که خیلی نرم با گرین برخورد کرده بودند و فقط به بیان واقعیت ها پرداخته بودند، حالا اگه ما بودیم احتمالا باید دروازبانمون همون آفریقای جنوبی پناهنده میشد چون در هنگام بازگشت احتمال داشت ناکامی تمام تیم های نونهالان، نوجوانان، جوانان و ... هم به اشتباه دروازبان نسبت پیدا کنه

چهار، اما نکته مهمی که امروز و پس از این بازی خیلی بد از تیم ملی انگلیس، در روزنامه ها خوندم و انگیزه نوشتن این مطلب، نحوه نقد روزنامه ها بود. اساسا هر زمان که نقدی انجام میشه، این نقدها در مقایسه با یکسری ارزشها سنجیده میشه. ما در ایران یه چیزهایی داریم که چند تا مثال می زنم و صرفا به فوتبال هم مربوط نمیشه...... " شادی مردم " می خواهیم فوتبال را ببریم تا دل مردم شاد بشه، یا مثلا معذرت می خواهیم ( آه یادم نبود ما معذرت نمی خواهیم ) که نشد دل مردم را شاد کنیم ( انگیزه انسان دوستانه ).... " رضای خدا " ما اگر بردیم به خاطر رضای خدا بود ( انگیزه معنوی و متافیزیکی )......" نشون دادن قدرت ایران " ما با قهرمانی در مسابقات کشتی فلان جا یک بار دیگر قدرت کشتی ایران را به همه نشون دادیم( انگیزه گردن کشی و ابزار وجود کردن )............ " دعای خیر مردم "، اگر دعای خیر مردم نبود که هیچ وقت به اینجا نمی رسیدیم ( راستی به کجا ! ) ( انگیزه معنوی و متافیزیکی )...... از این مثال ها زیاد هست. بعدش هم یک عادل فردوسی پوری در فوتبال هست که در بقیه ورزشها نیست که اون هم چند تا جنبه کاربردی تر را مدنظر قرار میده و فنی به ماجرا نگاه میکنه و چند نفری هم از فرصت سوزی و برباد رفتن استعدادها سخن می گن

چیزی که اگر امروز روزنامه های مهم انگلستان را چک می کردید، متوجه میشدید ،ارتباط بسیار وثیق نقد فوتبالی اونها با فرهنگ و سیاست مدرن، آزادی خواهانه و مدنی بود که به نوعی در آنجا حاکمه ! امروز تحلیل گران روزنامه ها بلافاصله صحبت از مالیات های خودشان کرده بودند. مالیت هایی که بودجه ورزش و دستمزد 6 میلیون پوندی کاپلو را تامین میکنه. و خیلی منطقی سوال کرده بودند که نتیجه این هزینه ها آیا این بود ؟ شاید به غیر از وین رونی که به خاطر عکس العملی که بعد از بازی نشان داد و از او انتقاد شده بود. از هیچ بازیکن خاصی صحبت نشده بود و کل تیم، کاپلو و اساسا جریانی که بازی دیشب را موجب شده بود به بارزترین وجه ممکن مورد نقد قرار گرفته بود......ناخودآگاه یاد تلاشی که برای اصلاح نظام یارانه ها در دولت حاتمی، نقدی کردن یارانه ها در دولت فعلی و فراخوان های تشویقی گسترده وزارت دارایی افتادم ( که آقا جون مادرتوت درباره درامدتون دروغ نگید، تو را خدا بیایید مالیات بدید و ... )....... ما در ایران معنی مالیات را نمی فهمیم. به دولت اعتماد نداریم. خودمون استاد کلاه برداری از همدیگه هستیم، پس به خودمان هم اعتماد نداریم. ما یک مفهوم داریم به نام " بیت المال ". در کلام همه قبول داریم که پول بیت المال نباید بیهوده مصرف بشه، اما میشه و دیگه خیلی هم مهم نیست که چجوری و کجا..... تو ایران ما اصلا کارایی نمی فهمیم یعنی چی ! ما نهایت چیزی که اگه بفهمیم اثربخشی کارهاست، یعنی اینکه کار انجام بشه. شیر نصب بشه ازش آب بیاد. پل ساخته بشه، مردم از روش رد بشن. نیروگاه ساخته بشه، برق تولید کنه. پالایشگاه ایجاد کنیم، بنزین تولید کنیم و .... حالا اینکه با چه هزینه ای، با چه کیفیتی و چه جوری. دیگه اینش مهم نیست. امروز روزنامه های انگلیسی بلافاصله بعد از نقد فنی بازی یاد هزینه های تیم ملی انگلستان کردند و افکار عمومی را در معرض این سوال قرار دادند که این آقای کاپلو که این همه پول می گیره، پس چه غلطی داره می کنه ؟ ( فرض کنید ماجرای شکایت دایی و طلبش از فدراسیون در انگلستان اتفاق می افتاد، خب طبیعتا هر یک از دو طرف الان خشتکشان سرشان بود ! ) این ستاره ها که این هم ناز دارن و این همه پول می گیرن، چرا اینجوری بازی می کنند. افرادی که تیم را در آفریقای جنوبی همراهی می کنند، به این فکر بودند که چرا باید این همه هزینه کنند و به اینجا بیایند و شاهد چنین بازی مسخره ای باشند؟ اما آیا مردم انگلستان گدا و بدبخت هستند که اینجوری دارن به خاطر یه ذره پول لوس بازی درمی آرن ؟ آیا مردم انگلیس بیکارند ؟ آیا اونها حس وطن پرستی کمی دارن ؟ خب رفتین دارین صفا می کنید، تیمتان را هم تشویق کنید، باخت هم باخت دیگه فدای سرشون. ان شاء الله دفعه دیگه ! چیزی نشده که.....نه. اتفاقا اونها خیلی از ما میهن پرست تر هستند. اونها معنی حمایت را اینطوری یاد گرفتن. اونها خیلی وقته یاد گرفتن که برای هر عملکردی و برای هر کاری بی خودی دست نزنند و تشویق نکنند. اونها یاد گرفتن که باید مالیات بدهند و به هزار نفر رشوه ندن که از زیر مالیات در برن و در عین حال همیشه هم حواسشون هست که پول مالیات کجا و چجوری داره هزینه میشه ! اونها یاد گرفتن که کارایی و اثربخشی باهم بهره وری درست می کنه، اونها یاد گرفتن که قانون چیز مهمی است و نباید آن را با لودگی و با اخلاقیات چندش آور و بند تمبانی قاطی اش کرد، اونها یاد گرفتن که مسئول زندگی خودشون هستند، اونها یاد گرفتن که نفع عمومی جامعه نفع تک تک آنهاست، اونها یاد گرفتن که بهبود با نقد و ارزیابی بدون تعارف آغاز میشه و خیلی چیزهای دیگه که ما بلند نیستیم و باید یاد بگیریم، باید.... انگلیسی ها دیشب بعد از بازی تیمشان را هو کردند ! آیا اشتباده کردند؟ آیا نمک نشناسی کردند ؟ آیا باید می گذاشتند تا جام تمام شود و تیم هیچی نشود و بعدش در داخل کشور داستان های زیرآب زنی را شروع می کردند ؟ نه.... مردم همان جا جواب عملکرد تیم را کف دستش گذاشتند و متهم ردیف اول ( کاپلو ) گفت که سر و صدا زیاد بود و صدای هو کردن را نشنیدم !!! و در عین حال مطمئن باشید که در بازی بعدی هم سرتاسر لبه طبقه دوم استادیوم پرچم انگلستان خواهد بود. مثل همیشه

بوتو

2010-06-16T13:42:00.000+04:30

خوانده ایم که موج نویی های فرانسه، جوانانی یاغی و جسور بودند که هر چند هیچکاک را همصدا می ستودند اما چنان از جریان اصلی سینمای آن روز به تنگ آمده بودند که انقلابی در فیلم و فیلم سازی به پا کردند. هم ساختند و هم نوشتند و کل جریان را به دوش کشیدند و نحله ای پایه گذاری کردند که تا سینما هست، از آن یاد خواهد شد، همچنان که اعتراض و خلاف جریان روز بودن را همچون مایه ای فلسفی در هنر به یادگار گذاشتند و بسیاری بعد از آنها، از آن مایه، جان مایه هایی بسیار ساختند.

اما انگار دهه ی 60 ها هر کجا که بوده اند، جسور بوده اند. سر نترس و یاغی آن روزها و تولیدات هنری شان در مقایسه با استانداردسازی های محافظه کارانه امروزی و تولید مونتاژگونه و خط تولیدی و بی رویه آن چه برچسب هنر بر آن می زنند و در سوپر مارکت می فروشند بیشتر قابل درک است.

جوانانی که در زمان لشکر کشی های هیتلر کم حوصله و یاران جلادش جملگی مدرسه ای بودند و پر حوصله و زمان طغیانشان که رسید دنیا در صلح بود و شاید هیچ وقت صلح و حقوق بشر این قدر معنی نداشت ( هر چند که شبه هولناک چپ روسی در حال رشد بود...)، پس تاختند. عهد و پیمانهایی نوشته و نانوشته بسته شده بود که هیچ کس، دیگری را نکشد. هیچ کس به دیگری آزاد نرساند و اومانسیم مفهوم مشترکی بود که همه آن را فریاد می زدند.

طغیان آن روزها تمامی نداشته و هرگز به اروپا و آمریکا ختم نشد. آن روزها درست این طرف کره زمین، در شرق دور، تنها مردم اتمی شده در دنیا مشغول کارهایی عجیب بودند. از ساخت و توسعه کشور با رشدی سریع تا طغیانی های فرهنگی و اجتماعی و خودخوری ها و انتقادهای گاه و بی گاه به درون و برون. شاید این اعجاب و ابهام ذاتی فرهنگشان بود که همه چیزشان را عجیب جلوه می داد. اعجابی که از سویی هایکو می سراید و از سویی جنایت هایی که بشر کمتر اینگونه اش را دیده است. فرهنگی عصبی و خشن در کنار لطافت تمام نشدنی بهره جویی از طبیعت، همه با هم در ژاپن جمع شده. و بی شک " بوتو" یکی از مظاهر خلف آن روزگار است.

بوتو

بوتو یک کلمه اشتراکی برای مجموعه ی گوناگونی از فعالیت ها، تکنیک ها و محرک هایی است که در رقص، اجرا و یا جنبشی ملهم، از جنبشی است که به آن آنکوکو بوتو می گویند. و به طور نمونه شامل شبیه سازی های سرزنده و عجیب، پرداخت به تابوها، فضای های ابزورد و مفرط است و به طور سنتی با آرایشی سفیدگون رقصنده ها ( بدن های رنگ شده )و با حرکات آهسته و فوق کنترل (اصطلاح عجبیه اما اگر اجراها را ببینید قابل درکه ) با/ یا بدون حضور تماشاگر اجرا می شود. هیچ سبک چیدمان صحنه ای در آن وجود ندارد و ممکن است صرفا یک کار مفهومی بدون کوچکترین حرکتی باشد. خواستگاه بوتو به اسطوره های رقص ژاپنی تاتسومی هیجیکاتا ( رقص آرای ژاپنی 1928-1986 و مبدع بوتو) و "کازو اونو" ( رقصنده ژاپنی متولد 1906 و یکی از معروف ترین معلمان این رشته ) بر می گردد.

بوتو اولین بار بعد از جنگ جهانی دوم و در پی شورش دانشجویان در ژاپن دیده شد. نقش های قدرت در آن زمان چالش برانگیز و واژگون شده بود و شاید بتوان آن را نوعی پاسخ به جریان اصلی رقص ِآن زمان ژاپن دانست که هیجیکاتا آن را تقلیدی سطحی از غرب و رمان کلاسیک ژاپنی می دانست.

اولین قطعه ی بوتو زمانی که هیجیکاتا 31 ساله بود یعنی در 1959 به نام کینجیکی یا شخصیت های ممنوعه اجرا شد.

هیجیکاتای 31 ساله در اولین تجربه از اجرای یک بوتو به سراغ یکی از بزرگترین تابوهای آن روزگار رفت و از همان روز به عنوان پایه گذار این قسم از هنر، کاری کرد که مواجهه با بوتو دشوار شود. او در اولین تجربه اش رمان " یوکیو میشیما " به نام " شخصیت های ممنوعه " را دستمایه کار خود قرار داد که درباره ی همجنس خواهی و گرایش جنسی به کودکان بود، اما به همین جا نیز بسنده نکرد و در آخر اجرا مرغ زنده ای را بین پاهای " کازو اونو" قرار داد و مرغ بین پاهای او جان داد. رسوایی کار هیجیکاتا از آن روز موجب شد تا بوتو، شوکه کننده، برانگیزاننده، فیزیکی، ذهنی، اروتیک، عجیب و غریب، خشن، متافیزیکی، نیهیلیستی، روانپاکساز و اسرارآمیز خطاب شود.

در اجراهای اولیه، انگلیسی زبانان نام آن را " تجربه رقص " گذاشته بودند، اما هیجیکاتا در اوایل دهه ی 60 نام " رقص تاریکی " را بر آن نهاد و بعدها توسط خود وی با نام مختصر بوتو شناخته شد. و امروزه اگر بخواهیم آن را تعریف کنیم، باید آن را مخلوطی از المانهای رقص ژاپنی، رقص بیان اکپرسیونیستهای آلمانی و میم بدانیم.

اما هر چه از تاریخچه این رقص بخوانیم نیز در فهم بیشتر آن و اینکه واقعا چیست خیلی به ما کمکی نخواهد کرد. بوتو تصویری از تباهی، ترس و بیچارگی و تصویری از اروتیسم، خلسه و سکوت است.

می گویند بوتو پلی میان خودآگاه و ناخودآگاه است. و حرکات در آن از بیرون به فرد دیکته نمی شود، هر چند که در تقابلی میان دنیای درون و بیرون است. اما آیا این یک نقد ادیبانه است ؟ به نظرم اهمیت بوتو ( با همین شناخت محدود، کم و جدیدی که ازش دارم ) در اتفاقی است که ایجاد می کند. یعنی در ذات خودش حاوی چیزی است که آن را از مثلا پانتومیم، تآتر، تعظیه و ... جدا می کند. چیزی شبیه به گوهر سوررئالیسم در بوتو نهفته شده و این پل دنیای دورن و بیرون را قابل فهم می کند.

"مین تاناکا" که یکی از شاگردان هیجیکاتا بود در جمله ای می گوید: " من تصمیم گرفتم هرگز بدون احساس نرقصم. من حس می کردم که احساسات در بیرون از من هستند و ممکن است بتوانم آنها را به درون بدنم بیاورم. مردم همیشه می گویند که رقص از خارج می آید. اما من فکر می کنم رقص باید از دنیای بیرون بیاید و با دنیای درون یکی شود."

بوتو هر چند فی النفسه عصیان گر است اما به عنوان یک جنبش هرگز با جریان ها سیاسی و مذهبی ارتباطی برقرار نکرده و " تن " را در مرکز طغیان و معنویت خود قرار داده است. " بدن دائما قول می دهد، به همان ترتیبی که آنها را می شکند..... الگوی جامعه ی امروز بر روی بدنهای ما حک شده و در سراسر عالم پراکنده است... رقص، جایی در بین بدن های ماست." ( مین تاناکا)

ساختار بدن در مقابل جامعه مقاومت می کند و کارکرد آن مشتی است به دهان جهان. بوتو یک نا امیدی مسرت بخش است.

یوتیوب 5 ساله شد

2010-05-18T01:34:00.001+04:30

سایت معظم یوتیوب در حالی 5 ساله می شود که روزانه 2 بیلیون نفر بازدید کننده دارد و باعث شده تا در عصری باشیم که اوضاع سایتهای ویدیویی را خوب ارزیابی کنیم. هر چند 5 سال زمان بسیار طولانی برای دوران اینترنت است، اما این سالها نیز خالی از فراز و فرود برای آنها نبوده است. در ادامه خلاصه ترجمه ای از مطلب " جرد نیومن " در این زمینه خواهد آمد که به نقاط حساس زندگی یوتیوب 5 ساله نگاه کرده است:

آوریل 2005 : یوتیوب متولد شد

اینجا اولین ویدیویی است که " جاود کریم " مبدع آلمانی ( متولد 1979 از پدری بنگلادشی و مادری آلمانی ) این سایت در باغ وحش و در جلوی قفس فیلها از خودش گرفت و در سایت قرار داد.

اکتبر 2006 – خرید توسط گوگل

شم تجاری گوگلی ها خیلی زود کار کرد و با پرداخت 1.65 بیلیون دلار سایت یوتیوب را که به برترین سایت ویدیوهای آماتور دنیا تبدیل می شد خریدند. هر چند که در همان موقع به خاطر فیلم های دزدی ( بر خلاف قانون کپی رایت ) که بر روی خود داشت دچار دردسر شده بود و به سمت دشواری بزرگتر بعدی می رفت.

مارس 2007 - ویاکوم از گوگل شکایت می کند

در فوریه 2007، ویاکوم از گوگل درخواست می کند تا بیش از 100.000 ویدیو کلیپی که بر اساس قانون کپی رایت حق استفاده از آن در فضاهای مجانی نیست را از روی سایت خود حذف کند. گوگل موافقت کرد، اما انگار کافی نبود چرا که 1 ماه بعد از آن ویاکوم به دلیل تخلف از قانون کپی رایت در خواست 1 بیلیون دلار جریمه از گوگل کرد، چرا که به زعم او گوگل عمدا به این کار دست زده بود. محاکمه در حال انجام بود ولو اینکه گوگل فیلتر ضد دزدی هنری را در اکتبر 2007 معرفی کرد.

دسامبر 2008 – یوتیوب به سمت HD رفت

زمانی رسیده بود که شهرت گوگل و به تبع آن یوتیوب به خاطر وجود ویدیوهای کم کیفیت به خطر افتاده بود. در آن سال سرویس آپلود ( همان بارگذاری به بالا ! ) با کیفیت HD معرفی شد و تفکیک پذیری تصویر را تا 720p بالا برد و 1 سال بعد از آن این رقم را به 1080p رساند.

آوریل 2009 : ویدیوهای پرطرفدار در یوتیوب

یوتیوب اصلا یک رهبر صنعتی در ارائه ویدیوهای قانونی و تحت لوای کپی رایت نبود، بلکه گوگل تلاش می کرد تا شراکتهای سازمانی با استودیوهای اصلی در هالیوود برقرار کند. تا در نهایت کار به جایی کشید که تمام 7 فصل سریال تلویزیونی MacGyver از یوتیوب قابل مشاهده شد.

می 2009 : حمله پورنو

فردی موذی در واکنش به حذف دوره ای موسیقی ها از روی سایت، اقدام به طراحی هزاران فایل پورنوگرافی آلوده به مالویر( malware ) کرد. هر چند گوگل خیلی زود توانست واکنش نشان داده و ویدیوها را از سایت حذف و آن فرد را نیز اخراج کند.

جون 2009 – تابش نوری بر ایران

یوتیوب به یکی از چند ابزار تکنولوژیک موجود در دست معترضان به نتیجه انتخابات در ایران تبدیل شد. و ویدیوی زنی که توسط یک ناشناس در خیابان تیر می خورد برنده جایزه روزنامه نگاری " جورج پالک " در آمریکا شد.

اکتبر 2009 – 1 بیلیونِ بزرگ

3 سال بعد از آنکه گوگل، یوتیوب را خرید تعداد ویدیوهایی که هر روز در سایت دیده می شوند، به عدد 1 بیلیون در روز رسید و 7 ماه بعد، این عدد 2 برابر شد.

ژانویه 2010 – منبعی برای فیلم های کرایه ای

یوتیوب به تازگی دکان کوچکی برای کرایه فیلم های اجاره ای دایر کرده و بر اساس توافقی که با فستیوال فیلم "سان دنس" کرده 5 فیلم منتخب از این فستیوال را بین سالهای 2009 و 2010 برای کرایه به مدت محدودی بر روی سایت قرار داده. اما رهبر برقراری شراکت های سازمانی در جهان خدماتش را باز هم گسترش داد تا به استودیوهای مستقل، بالیوود و بعضی از محتویات سایت "لایون گیت" نیز دسترسی داشته باشد و کسب و کار خود را رونق بهتری دهد.

می 2010 – یوتیوب 5 ساله شد در حالی که 2 بیلیون بازدید کننده در روز دارد

بزار حال کنیم

2010-04-17T02:35:00.002+04:30

مقدمه

1- مدتها بود که می خواستم چنین مطلبی بنویسم، چرا که مثل یک بیماری واگیردار روز به روز داره بیشتر میشه و می خواستم ببینم واقعا ماجرا چیه؟ بلکه با این نوشتن باب یک گفتگو باز بشه، وقتی که دیدم برای پُست ساسی مانکن بابک در فیس بوک 50 کامنت گذاشته شده و به قول خودش رکورد زده، انگیزه شد تا اینو بنویسم

2- هیچ تحقیق خاصی بابت نوشتن این مطلب نکردم، به جز خوندن چند تا از متن آهنگ ها برای آوردن چندتا مثال. چرا که هرگز حاضر نیستم وقت خودم را صرف گوش دادن به این مزخرفات کنم. خیلی هم برای این مطلب وقت نمی ذارم . تایپ می کنم تاجایی که خسته بشم.

3- بحث من اینجا اصلا یک باید / نباید ایدئولوژیک نیست، بلکه فکر می کنم یک " تذکر " ( از نوع ویتگنشتیانی شاید ! ) باشه برای کمی جدی بودن، که شاید اصلا هم درست نباشه.

4- توضیح بدیهیات : من اصلا معتقد نیستم که باید در زندگی زجر کشید !

5- مخاطب من در این مقاله افراد طبقه متوسط هستند که با هنر مدرن و سوبژکتیو آشنایی دارن و غالبا در هر کدام از شاخه های هنر اگر قرار به انتخاب باشه، از این نوع انتخاب می کنند.

6- بحث من در اینجا صرفا مربوط به موسیقی زیر زمینی ایران در این چند سال اخیر است.

شاید یکی از رویایی ترین دوره هایی که اگر حق انتخاب داشتیم و می تونستیم انتخابش کنیم دهه های 1960 تا 1980 بود که در انگلستان یا آمریکا زندگی کنیم. جنگ چندسالی بود که تموم شده بود و جهان پر از هنر بود، از برگمان تا باب دیلن و بیتلز، از لد زپلین تا آنتونیونی، از حتی جان کیج، ونجلیس، کینگ کریمزون تا پینک فلوید و اندی وارهول تا حتی کرت کوبین. موسیقی نو و سینمای نو، رب گریه و آلن رنه ساعت ها درباب "سال گذشته در مارین باد" با هم حرف می زدند. سارتر و فوکو در کافه ها و تظاهرات بودند و کامو اخم کرده شاهکار می نوشت. رویال آلبرت هال بهترین عرصه ی جلوه ی موسیقی نو قرن 20 ام بود و راجر واترز بر فراز تپه ای در پمپی چنان بر سنچ می کوبید که همه جهان را بیدار کند. عشق و تنهایی واترز با " هی تو " می آمد، اویی که لخت در کنار تلفن نشسته و مخاطبی سوالی بود بی جواب. اویی که واترز نمی خواست اول هر روز تمام زندگی اش را به پایش بریزد، اویی که آن قدر خوشگل نبود که همه ی مردان برایش صف کشیده باشند، واترزی که آن قدر بزرگ بود. پیدا کنیم ما به ازای آن بزرگان را امروز. دیگر چه کسی چون کرت کوبین و جیم موریسون و راجر واترز نعره می زند. کیست که چون متالیکا 1988 به خاطر آلبوم موسیقی در آمریکای آزاد قرار باشد زندان رود. کجاست کنسرت های جیم موریسون که پلیس مداخله کند و مردم حمایت. کجاست بداهه نوازی های سید برت نعشه بر روی سن. کجاست جشن باشکوه وودستاک، سکوت جان کیج بر روی سن و .... و و و

حتما تا به حال یا این سوال را پرسیده اید، یا بدان فکر کرده و یا احمقی آن را از شما پرسیده که چرا موسیقی از دهه ی 1990 به بعد در سرپایینی سقوط افتاده. ....

هر کدام جملاتی داریم برای این سوال. اما جواب اصلی این سوال خود ما هستیم با مزخرفاتی که گوش می کنیم. و درست اصل بدیهی عرضه و تقاضا را هر روزه اثبات می کنیم. هر چه تقاضا بالاتر رود، عرضه هم بالا می رود. پس ماها هستیم که موسیقی رپ و پاپ امروز این جایگاه را داره، چه در ایران چه خارج از ایران. رپی که در فیلم 8 miles می بینیم چه ربطی به این آهنگ های الان داره، از اون طرف احمقی یا باهوشی مثل آرش مهم ترین نواوری اش در ویدئو کلیپ های فارسی میشه برهنگی، و بعد جمیع نفرات به صف.

وقتی می خواهیم مسافرت بریم، به اولین چیزی که فکر می کنیم اینه که تو ماشین یه سری آهنگ شاد !! داشته باشیم.

وقتی دلمون مهمونی می خواد، دلمون می خواد که بریم با یه سری آهنگ با حال !! قر بدیم.

وسط جمع های دورهمی خسته !!!!!!! می شیم دلمون می خواد یک سری آهنگ همین جوری !! گوش بدیم.

مگه موزیک خوب گوش کردن خستگی داره، که خسته میشیم، مگه مریضیم که وقتی ازمون می پرسن موزیک چی گوش می دیم، میگیم باخ، The Doors، من Jazz حال می کنم، من هوی بازم، من سنتی دوست دارم، فقط Rock و مهملاتی از این دست را به هم قرض می دیم اما دوست داریم هر از گاهی یک سری آهنگ شاد، با حال و همین جوری؟!؟!؟ گوش کنیم. به نظر من این حس و روحیه از 3 حالت خارج نیست. 1- ما کلا دوست داریم به هم پز بدیم ( در همه چیز )، اساسا خودمون می دونیم که یه مشت آدم خز و خالتور و احمق هستیم اما نمی خواهیم دیگران متوجه بشن 2- بیماری روانی داریم 3- نمی فهمیم با این " همین جوری " ها چه بلایی سر خودمون میاریم. اگه اون بالا گفتم که مخاطب من در این مقاله طبقه متوسطه به خاطر همین بود. چون طبقه محروم جامعه اصلا هیچ وقت فرصت این را پیدا نکرده که ببینه هنر چیه، و البته اونایی که این فرصت را پیدا کردن خیلی بهتر از ماها قدرش را می دونن. طبقه مرفه هم فرصت داره اما کارهای دیگه هم زیاد داره، و کلا هنر اون قدر وزن زیادی در سبد فکری زندگی اش نداره.

طبقه متوسط با مطالعه و بدبختی تونسته بفهمه موزیک خوب، فیلم خوب، نقاشی خوب، مجسمه خوب، رقص خوب و ... چیه. اما همین طبقه داره روز به روز به همین هنری که اون را فهمیده خیانت می کنه. به هنر خیانت می کنه به حسش خیانت می کنه به گوش های خودتون به حس زیبایی شناسی خودتون، به روحیه خودتون به همه چیز خیانت می کنید وقتی که این مهملات و مزخرفات را چه با عشق و حال ! و چه برای قر دادن گوش می کنید.

مگه با Turtles، The Doors، Queen و Rock & Roll نمیشه رقصید، حتما رضایا، شهره، آرش، 2afm و ساسی مانکن باید باشه. مگه با فولکولرهای خودمون نمیشه رقصید ؟ این تازه برای کسی است که می خواد فقط ورجه وورجه کنه، تخلیه انرژی بکنه و .... وگرنه اونی که رقص ( به مثابه هنر ) بلده دیدیم که با چه آهنگ هایی می رقصه، که اگه اینجوری باشه با چهار مضراب ابوعطا علیزاده ( آلبوم فریاد، سی دی 2، اجرا با کمانچه ) هم میشه رقصید.

من معتقدم که خالقان این آهنگ ها که نمی دونم آخرش اسمش چیه رپ یا پاپ زیر زمینی فارسی، یک سری پسر جوون از طبقه پایین جامعه هستند که به لحاظ اقتصادی و خصوصا فرهنگی به شدت فقیر هستند. واقعا کار سختی نیست، اگه کسی وقت داشته باشه می تونه وقت بذاره و نشانه شناسانه این مورد را بررسی کنه برای مثال به چند مورد اشاره می کنم . متن این جور آهنگ ها را می تونید اینجا پیدا کنید.

- واست چی کم گذاشتم، فقط پرادو 2 در نداشتم : این آهنگ برای زمانی است که پرادو 2در لوکس ترین ماشین شاسی بلند در تهران بود و نشان دهنده ی یک آرزوی مالیه

- بيا خانوم این شمارمه اینم کارته ادارمه : طرف عاشق اینکه یک کارت ویزیت داشته باشه !

- نمیگم رمانتیکم مثه دی کاپریو / پس با ما راه بیا نکن ما رو شاکیو : باور کنید غیر از تایتانیک چیزی ندیده !

- درسته پول ندارم ولی خوب دل که دارم / خط ثابت ندارم ولی ایرانسل که دارم : دقیقا همینه !

- چه فاز بدیه وقتی می گم پیشم بمون نرو تو تو روم وامیستی / وای که چه حالیه همه چی عالیه /

- وای که چه حالیه همه چی عالیه : واقعا در سال 1388 که این آهنگ در ایران ساخته شده و خوانده شده چی اینقدر عالی بوده ؟

- مانتو چاک دار میپوشی و کفش های ساق دار میپوشی : آیا این از همون هایی نیست که میان بالاشهر که دخترها را دید بزنن و ارضا بشن، اگه شد شماره بدن، اگر کارشون گیر کرد خفت کنند، کتک بزنند، بدزدند و ... ؟

- فکر کنم مثال دیگه کافیه !

متن ترانه های این خواننده ها در بهترین حالت چیزی شبیه عاشقانه های 2زاری لوس آنجلسی میشه که البته به دلیل اینکه از اصطلاحات همین جوری ! امروزه ما استفاده می کنند از قضا گوی سبقت را نسبت به خارج نشینان ربوده اند.

ببینید اینی که ما داریم آهنگش را توی ماشین، مهمونی، سرکار، مسافرت و ... گوش می دیم از کجا اومده، چه حرفهایی داره میزنه، متن آهنگ ها دارن چی می گنن ؟ پشت فکر سراینده ی ترانه ها چی هست ؟ تویی که دختری حاضری با یکی از اراذلی که اسمشون اومد دوست باشی، هر روز می تونه چندتایی از اون ها را ببینی که ترک موتور هوندا 125 نشستن و دارن به تو متلک می ندازن یا عصرها با دوست دخترهاشون می رن فرحزاد قلیون می کشن. تویی که پسری حاضری بگی فلانی رفیقمه، با هم نداریم، با هم میشینیم گپ می زنیم ؟ حاضری با دوست دختر یکی از این حضرات دست بدی ؟؟ اصلا حاضریم وقت خودمون را 1 ساعت با این جماعت بگذروینم. اگه هستی پس گوش کن، اما جو گیر نباش و از بتهوون و موتزارت و نیروانا و موسیقی بلوز زر نزن.

بله، دوست داریم به زبون فارسی موسیقی گوش بدیم که انتظار بسیار به حقی هم هست . مگه در عالم موسیقی ایران چه زیر زمین و چه روی زمین کسانی که کار خوب می کنند، کم هستند؟ میرزا و 127 مگه نمی تونیم گوش بدیم ؟ آلبوم پنهان فرشید اعرابی را چقدر گوش کردیم ؟ کارهای تلفیقی کیوان ساکت چقدر گوش شد؟ ساده تر اصلا، چرا رضا یزدانی گوش ندیم که در 2 آلبوم آخرش دستم کم 3-4 تا آهنگ نو و خوب داره ؟ ( نامجو شاید معروف ترین بود که البته اون را هم داریم خرابش می کنیم، گوش کنیم به آلبوم آخرش ! ) و خیلی های دیگه .... چرا وقتی می خواهیم راک ایرانی هم گوش بدیم میریم کیوسک گوش می دیم که از فرط تقلید حال آدم بد بشه. چرا عادت کردیم اگر فریدون فروغی گوش می کنیم آن معدود آهنگ های خوبش را گلچین نمی کنیم و آن مزخرفات تکراری عاشقانه اش را دائم گوش می کنیم؟ ما هم فرهاد داشتیم، اسفندیار منفرد زاده و شهیار قنبری داشتیم که موسیقی می فهمیدند و موسیقی پاپ درست می ساختند خیلی بهتر از مثلا Abba ، اما فرهاد کجاست الان و Abba کجاست ؟؟!؟ Progressive rock برامون سخته، مگه indie rock هم سخته ؟ مگه Rock & roll هم سخته؟ چایکوفسکی سخته، موتزارت و ویوالدی که ساده تره و ....

دقت کنید همه چیز داره میشه " همین جوری ". از فیلم و نقاشی گرفته تا سیاست. کلا انگار همه ترجیح میدن که همه چیز " همین جوری " باشه . راحت باشه، فکر نخواد، دغدغه واسه آدم ایجاد نکنه ( جواب محتمل : این روزها انقدر بدبختی همه جا زیاده و همه مشکل دارن که آدم می خواد یک کم اینجوری به خودش استراحت بده!!!!! عجب ) اما آیا زمانی که ناصر تقوایی دایی جان ناپلئون را می ساخت و مردم می دیدند داشتند یه کار سخت و عذاب آور می کردند ؟ و حالا که مهران غفوریان و جواد رضویان می بینند دارند کار راحتی می کنند؟ آیا گوش کردن به آلبوم وحدت فرهاد کار عذاب آوریه و گوش دادن به گلچین چرندیات موسیقی زیر زمینی امروز یک کار با نشاط، و انرژی بخش ؟ آیا پینک فلوید و لد زپلین و کینگ کریمزون و Eloy و ... باعث ناراحتی روح و جسم می شن و لازم داریم که حتما گوش و حس زیبایی شناسی موسیقی خودمون را با چیزای دیگه خراب کنیم.

یک جواب بسیار معروف هست که خب چه اشکالی داره ؟ حرف من اینه که برای کسی که در طبقه متوسط قرار داره و تونسته با بدبختی هنر را درک کنه. بله خیلی هم اشکال داره. گوش خودش را داره حروم می کنه . حسش را داره نابود می کنه . وای به روزی که سلیقه و حس زیبایی شناسی هنری آدم هرجایی شد، دمدمی شد، ولنگار شد ! اگه براش زحمت نکشیده بودیم مهم نبود. اما می دونم که همه ی ما روزهایی بوده که در به در دنبال یه نوار مستر با کیفیت بودیم که رو نوار مکسل ضبط شده بوده، کلی پولش را دادیم و ... برای یک نوار ویدئو هزارتا نقشه کشیدیم. که چی ؟ که الان که اوضاع راحت تر شده بریم ساسی مانکن و رضایا و این چرندیات را گوش بدیم . اون هم به این بهانه که می خواهیم راحت باشیم، حال کنیم و قر بدیم !؟؟؟!؟!

سرمایه دار دنبال سود اقتصادی و رونق بنگاه اقتصادی خودشه، برای اون معین، ابی، فرهاد، هایده، برتنی اسپیرز، مایکل جکسون، باب دیلن و ... هیچ فرقی نداره، اون سعی می کنه دنبال موزیسینی بره که آلبومش فروش بیشتری داره، بگذریم که بعضی کمپانی ها هم هستند که سود اقتصادی تنها عامل براشون نیست و در پی شخصیت سازی برای خودشون هستند و ...

اون می خواد همه چیز تجاری بشه، حتی تو کشور نپال هم یک گداخونه البته بسیار توریستی است، اون کافه ای که می خواد از من و تو پول بیتشری بگیره، سردرش می زنه Jazz cafe و ما میریم اونجا می شینیم که 4 تا آهنگ بداهه نیست در جهان Jazz برامون بذاره و کمی تاریک باشه و ... پس هر چی ما گوش بدیم اون بیشتر تولید می کنه. بنیامین را نگاه کنید که از نوحه خونی به کجا رسیده ؟ تازه اون زمانی که نوحه خون بوده آلبومش مجاز هم نبوده ! نمی دونم شما هم دیدید که چه طبقه ای از جامعه در روز عاشورا آهنگی که بنیامین در مدح حضرت ابوالفضل خونده را گوش می کنن یا نه ؟؟؟

3 سال پیش با رامین صدیقی مدیر انتشارات هرمس حرف می زدم، می گفت آقا یک آلبوم را 5000 نسخه منتشر می کنیم 2 سال طول می کشه تا پولش برگرده، حساب کنید یعنی 15 میلیون تومان کلا از فروش این آلبوم پول در می آد، اون هم ظرف 2 سال. چرا ؟ چون ما داریم به جای اینکه ببینیم استعدادهای نو در موسیقی ایران دارن چی کار می کنند و کارهای جدید خوب موسیقی چیه ، ساسی مانکن و حسین تهی گوش می دیم و قر می دیم و دائم هم می گیم مگه چه اشکالی داره ؟ خیلی هم خوبه ؟ مگه آدم همش باید موسیقی جدی گوش بده ؟ چیه این روشنفکربازی ها ! و ....

همین

کدام محاکمه ؟

2009-12-06T16:43:00.003+03:30

کدام محاکمه ؟

درباره فیلم محاکمه در خیابان

"مسعود کیمیایی"........

با همین نام و در حول و حوش همین نام می شه کلی حرف زد. یکی از معدود انسانهایی که از دور به شدت بامزه است. (اصلا قصد بی احترامی ندارم. اما غیر از صفت بازمه چیزه دیگری هم نمی تونم بگم.) هر چند که به احتمال زیاد این بامزگی فقط از دوره و از نزدیک اینگونه نخواهد بود. آدمی با کلی حاشیه. آدمی که حاشیه هاش از خودش بزرگ تره، خیلی هم بزرگ تره و به نظرم یکی از عوامل محبوبیت و مشهور بودنش همیشه حاشیه هایی است که داره، آدمی که اگر با سعید امامی نشسته و برخاسته، اما حتما این هم امامی را توکنده و کم نیاورده، آدمی که شوهر محبوب ترین سوپراستار ایرانی در زمان شاه میشه، آدمی که میگه ضرغامی را بیرون از تلویزیون دوست دارم، آدمی که هنوز کلاه شاپو سرش می ذاره و ... خلاصه اینکه مسعود خان کیمیایی، آدم کمی نیست.

در این مطلب می خوام بگم که چرا فیلم محاکمه در خیابان فیلم بدی است و به چند موضوع اشاره می کنم

1-رییس را متاسفانه ندیدم، اما حکم و سربازان جمعه را دیده بودم، عقب تر نمیرم چون اونقدرها فرق نمی کنه، شاید هم این 4 فیلم تجربه های جدیدی باشن، حداقل اینه که سربازهای جمعه با اعتراض و مرسدس مثلا خیلی فرق داشت.....حکم فیلم خوبی نبود، اما سکانس های خوبی داشت، ایده هایی تو اون وجود داشت که جدا امیدوار کننده بود، اما

2-در تمام سالهای اخیر وقتی کیمیایی فیلم میسازه، مهم ترین بحثی که شکل میگیره، توجه کنید که تاکید می کنم مهم ترین بحثی که شکل می گیره اینه که آیا آدم های فیلم های کیمیایی با این فرم لباس پوشیدن و حرف زدن واقعی هستند یا نه ؟ و بعد کلا تمامی نقدهای تند و کند و دفاعیات پشت سر این موضوع قایم میشن. کاری که با هیچ کارگردانی انجام نمیشه. ضعیف ترین کارگردانها هم در ایران فیلمهاشان چه به لحاظ فرمال و چه به لحاظ تماتیک هر چند کم و عقیم و دست و پا شکسته نقد می شه. در حالی که به نظرم موضوع واقعی بودن یا نبودن شخصیتها در فیلم های کمیایی اصلا مهم نیست. به عبارت دیگر اونقدر فیلم ها دارن خراب میشن و یکی از یکی بدتر میشن که دیگه این موضوع اصلا جای بحث نداره

3-مسئله دومی که بعد از این موضوع غالبا از جانب مدافعان و هواداران مطرح میشه اینه که : همه به کیمیایی ایراد می گیرن که روی یک مسئله فوکوس کردی و ول نمی کنی و همش بد از 40 سال داری از ناموس و غیرت و اینا حرف می زنی. اصلا مگه بعده که یکی از دغدغه ی غیرت و ناموس داشته باشه ؟ کی گفته که این چیزا قدیمی میشن ؟ و ... اما یه جواب خیلی خوب میشه به این سوال داد که کمتر دیدم به اون پرداخته بشه . اینکه آقا جان هیچ کس نمیگه که دغدغه ی غیرت و ناموس داشتن بده و قدیمیه، اتفاقا من اینجا کمی مشکوکم که شاید همین هوادارن ایشان باشند که بحث را به این ورطه می کشونند، چون که اگه کسی بخواد بگه مسعود کیمیایی چرا به این موضوع می پردازی ؟ خب طبیعتا چرت گفته و جای هیچ حرفی نیست، چون کیمیایی در مقام کارگردان و خالق اثر، آزاده که هر کاری که دلش می خواد بکنه، برگمان هم اگه هنوز زنده بود، ذغذغه اگزیستانسیال و "وجود" داشت و هیچ کس هم هیچ وقت بهش نگفت که بابا چرا گیر دادی به این داستان. اما چیزی که در مسعود کیمیایی وجود نداره اینکه نگاه این آدم به این مفاهیم تغییر نمیکنه و به روز نمیشه. نگاه را می تونیم توقع داشته باشیم که به روز بشه. اصلا باید هم به روز بشه، مخصوصا برای کسی مثل کیمیایی که ادعا داره فیلم های اجتماعی می سازه، کسی که در تیتراژ پایانی فیلمش عکس هایی از تظاهرات اخیر را نمایش میده، خیلی مضحک و مسخره است که شخصیت های فیلم هاش اینجوری با هم حرف بزنن و نگاهشون اینجوری باشه.... یک لحظه فیلم چارشنبه سوری را یادتون بیاد، اونجا هم یه چورایی بحث غیرت مطرح بود و با اینکه خیلی وقته که حداقل در جامعه شهری و در بین طبقه متوسط کتک زدن زن توسط مرد کمتر شده، اما اون صحنه ای که حمید فرخ نژاد هدیه تهرانی را کتک میزنه چقدر واقعی به نظر میسره و چقدر آدم حس می کنه همه چیز درست همون جایی باشد باشه که هست.

اما شاید یک چیزی که اینجا خیلی مهم تر هم باشه، موضوعی است که در فیلم به اون پرداخته، یعنی کیمیایی در سال 1388 داره میگه زن گه می خوره با کسی قبل ازواجش رابطه داشته باشه ! مگه امیر و مرجان با هم ازدواج کرده بودن که اصلا امیر حقی داشته باشه. این چیزی است که شده محور فیلم و با بدبختی ( و نه تسامح ) میشه به اون گفت که آقا دغدغه ی عیرت داره !؟؟؟!

3-موضوع بعدی، مقوله فرم در کارهای کیمیایی است. اساسا کیمیایی از اونجایی که همیشه با حرفه ای ها کار کرده، به لحاظ فرمال همیشه سعی کرده تا یک کار استاندارد داشته باشه . هر چند که خبری از نوآوری غالبا در فرم فیلم وجود نداشته و اگر هم نگاه کنید کمتر مطلبی، که به تحلیل فرمال فیلم های اون پرداخته باشه پیدا می کنید. اما متاسفانه اتفاقی که در این فیلم آخری افتاده اینکه، این هم از دست رفته که در زیر به 3 مثال مختصر اشاره می کنم.

3-1-مبتدی ترین دانش آموزان کلاس های آزاد سینمایی هم می دونن که وقتی در طول روز از توی ماشین می خواهیم راننده را نیم رخ بگیریم و پشت صورت ایشان پنجره قرار داره، باید از فیلتر ان.دی استفاده کرد که تصویر پشت نسوزه و از بین نره، اما من واقعا در عجبم که چطور این اتفاق این همه در فیلم تکرار میشه و با اینکه فیلم دیجیتال گرفته شده بازهم در پایان کار تصاویر اصلاح نشده !

3-2-در ابتدای فیلم و آنجا که امیر هنوز از گذشته مرجان خبر نداره و داره با آهنگ های قری تو ماشین خوشحالی خودش را نشون میده، یک سری کات های پشت سرهم و سریع می بینیم که اصلا معلوم نیست برای چی وجود داره؟؟ اینجور کات ها غالبا زمانی استفاده میشه که هیجان صحنه داره بالا میره، در حالی که کیمیایی در حدود 15 دقیقه ابتدایی فیلم می خواد که با یک ریتم معمولی ماجرا را کش بده و بیننده را ببره کاملا تو فاز اینکه داره عروسی میشه و ... بعد یک مرتبه به بیننده شوک وارد کنه. که البته به نظرم کاملا ناموفق بوده، یکی به دلیل تدوین بد، فرض کنید این کات ها بعد از صحبت امیر در تلفن عمومی اتفاق می افتاد!..... بدتر از این، صحنه ای که امیر می خواهد اصل ماجرا با بشنوه، بیان بد هر دو بازیگر مخصوصا پولاد، عدم تناسب شدید بین نماهایی که پولاد و حامد بهداد را نشون میده و دیالوگ های مسخره و وارفته، یا حسین گفتن های پولاد در حین صحبت های دوستش و .... باعث شده تا هیچ شوکی به بیننده وارد نشه

3-3-دیگه خیلی وقته که می دونیم اگر کارگردان خوب باشه میتونه از بازیگر بازی بگیره، شما در این فیلم توجه کنید به بازی های پولاد ، حامد بهداد، فروتن، عبد، مرجان و اون دوست نگار فروزنده که فیلمبردار بود.

3-4-متاسفانه 3 مثال بالا که بسیار میشه اونها را شرج داد، من را به این نتیجه رسونده که کیمیایی اصلا به فرم فیلم انگار توجه نمیکه و یا اینکه بلد نیست. و این بار که مثلا زرین دستی در کار نبوده، فیلمبرداری اینجوری شده و ...

4-هرچی فکر می کنم نمی فهمم که این 2تا ارجاعی که کیمیایی به قیصر و رضاموتوری در این فیلم داد دیگه واسه چی بود. من شخصا قیصر و 15 دقیقه پایانی رضا موتوری را دوست دارم. رضا موتوری البته 1 بار دیگه با سلطان قرار بود که بازسازی و به روز بشه که نشد اما این بار صحنه دعوای فروتن و شریکش در جلوی پرده پروجکشن مضحک تر از بازسازی و ارجاع و ... بود.( چقدر اون صحنه دعوا و حرف زدن فروتن بعد از چاقو خوردن بد بود، او شریکش هم اونقدر بد بود که اصلا گفتن نداره! ) یا مثلا ارجاعی که مرجان داد، به اینکه وقتی می رفته برای درس خوندن با عبد آشنا شده که ارجاعی بود که به خواهر قیصر که اون هم برای درست خوندن به خونه دوستش میرفت و ... نمی دونم . شاید اصلا باید یواش یواش فکر کنیم که آن چندتا کار خوب قبل انقلاب اتفاقی بودن!1؟!!؟ ........این فیلم به نظرم حتی 1 نکته مثبت هم نداره، حتی در یک صحنه درام شکل نگرفته و به نظرم یک شکست بزرگ برای کیمیایی محسوب میشه، شاید از این به بعد باز بره سراغ حرفه ای ها و شاید کمی بهتر بسازه، شاید !

جنبش سبز قهرمان استخدام می کند

2009-11-24T14:46:00.011+03:30

بی اختیار در همان اول خواندن نامه به این فکر کردم که ای کاش این جنبش سبز یک رهبر یا چند رهبر داشت. تا هم خودش شکل و سامانی پیدا می کرد و هم مردم شریف و نازنین ایران اینچنین بی قواره به تکاپو نمی افتادند.

نامه، همان نامه سرگشاده بهمن قبادی به کیارستمی است. نامه ای که از سایت رضا قاسمی برای اولین بار خواندمش و ......

نمی دانم شرایط انسان را خراب می کند یا نه ؟ ته زمینه ای هم لازم است؟ شاید..... اما فارغ از جواب هایی که تا به امروز داده اند، و خواندم که کیارستمی هم جوابکی داده است. نکته ی حاشیه ای جالبی به نظرم هست:

یک، روشنفکری در ایران درجات مختلفی پیدا کرده، و جالب اینجاست که اکثر درجات از روشنفکری بدور است. همان روشنفکر نمای خودمان. استعداد عجیبی در ملت وجود دارد، که روشنفکران را ارج نهند. روشنفکری در ایران، چیزی شبیه "جایزه" است. مردم جایزه دادن و خصوصا گرفتن را دوست دارند و دائم می خواهند که کسانی باشند که بدانها جایزه بدهند و بگیرند و ... از این رو رقابت های زیادی شکل می گیرد. نگاه کنید چندتا جایزه ادبی مثلا داریم ؟ اینها چه تفاوت هایی با هم دارند ؟ نگاه کنید که پشت و روی کتاب ها از دریافت چه جوایزی صحبت شده ؟ نگاه کنید فیلمسازان جوان فیلم های کوتاهشان را به کجاها که نمی فرستند و ...

یک از یک : حال چرا این ها شبیه هم هستند؟ به خاطر کارکرد تولیدِ بستر اهدا جایزه / مقام! یعنی آنکه من می خواهم جایزه بگیرم / می خواهم روشنفکر باشم – کسی یا نهادی باید باشد که به من جایزه بدهد / کسی باید باشد که به من بگوید تو روشنفکری – پس من جایزه می گیرم / پس من روشنفکر هستم

دو از یک : عباس کیارستمی به دلایل بسیار ( خیلی آدم آرامی است، از هیاهو دور است، زمانی جایزه گرفته که خیلی ها نمی دونستن جایزه چیه و ... ) بسیار مورد جذابی برای پروژه های روشنفکری است. حال چه آق مراد فرهادپور باشد، چه مازیار اسلامی و چه بهمن قبادی...یعنی اینکه اساسا خیلی خوش آمدن و خیلی بد آمدن از کیارستمی، یک جور صحبت به ظاهر روشنفکری محسوب می شود

سه از یک : اینکه در بالا گفتم اصلا بدان معنا نیست که قبادی تا به امروز روشنفکر بوده، اما از امروز لمپنی بیش نیست ! نه. قبادی سینماگری خوبی است و چند فیلم خوب ساخته.....اما، به نظر من آن چه در حال حاضر می خواهد محبوبیت است. محبوبیت در بین عامه مردم و استفاده از این محبوبیت. روزی نامزد رکسانا صابری می کند خودش را و روز دیگر تکذیب می کند، روزی هم نامه سرگشاده می نویسد و احتمالا فردا کار دیگر...

چهار از یک : بی رهبری یا همان در به دری جنبش سبز امروز ایران که در بالا گفتم، کاری کرد که محسن مخملباف به لطف صدای آمریکا شد رهبر برون مرزی جنبش سبز. حالا هم حتما قرار است که مخملباف و قبادی جلو مقر سازمان ملل در نیویورک در حالی که یکسره سبز پوشیده اند دستان همدیگر را فشرده و به رژیم تهران بیلاخ بدهند..... و احتمالا بهمن قبادی چندماهی که نخوابیده از بس از قصه می خورد !

یادتان بیاید که آقای فرهودی در مصاحبه با شجریان در صدای آمریکا چه تلاش کرد تا حرفهای شجریان بیشتر سیاسی شود. این توطئه صدای آمریکا نیست ( هر چند غیرحرفه ای بودنشان را نشان می دهد ) .. این پاسخ به نیاز مردم است که انسانهای آشنا برای خود را قهرمان کنند. انسانهایی همکاره داشته باشند. هم هنرمند هم همزمان سیاستمدار، هم کسی که کمک های اجتماعی می کند، هم کسی که از پول بیزار است و ...

پنج از یک : نامه قبادی نه تنها به قصد قهرمان شدن که به قصد روشنکفر اجتماعی شدن هم نوشته شده، ( نمونه اش کم نبوده، مثلا فیلم یه بوس کوچولو از فرمان آرا را یادتان بیاید که فکر کرد، اگر به ابراهیم گلستان فحش بده اتفاق خوبی براش می افته ! و خیلی نمونه های دیگر ) فراموش نکنید که الگوی سارتری در جامعه ایران هنوز هم بسیار محبوب است و عده ای کلا کاری غیر از این ندارند که به روشنفکران انتقاد کنند که چرا در کوچه خیابان راه نمی روند و شعار نمی دهند و اعلامیه و شبنامه پخش نمی کنند.

شش از یک : با نوشته شدن کتاب پاریس – تهران، فحش دادن به عباس کیارستمی از قضا تئوریزه شد و گفتمان انتقاد از سیمای او وارد ساحتی دیگر شد. حال آنکه به نظر حقیر اساسا گرفتار چنین دامی شدن، به شدت عبث است، چرا که همان میزگرد کوچک در تنها شماره ارژنگ برای کل پروژه اسلامی – فرهادپور کافی بود.....این نکته از آن جهت گفته شد، که دوستم ( محمد حسن ) زمانی که لینک نامه قبادی را گذاشته بود، کامنتی هم ضمیمه اش کرده بود که دارم فلان کتاب را می خوانم !

بیزام از همتون

2009-09-23T14:04:00.000+03:30

آلبوم را ميگيري ( يعني دانلود مي کني ) و نگاهي به اسمش مي ندازي، گروه را ميشناسي يا نه ؟ مي خواهي آلبومي را گوش کني که يادت بره، گوش کني که حال کني، گوش کني که بخندي و خوشحال بشي، اما از اين خبرا نيست، طنر تلخش از همون آهنگ دوم يقه ات را ميگيره، ضرب شش و هشت مي شنوي، اما نمي خندي تا مي خواهي بخندي مي بيني اينکه ميگه کجاش خنده داره، امروزت را مي بيني، ديروزت را ميبيني، سي سال پيش و حتي تاريخ مملکت جلو چشمت مي آد. از زبون يکي از هم نسلي هاي خودت، از زبون يکي از کساني که اون هم در جواني اش "به لطف تسمه و با ترنم فحش" هايي که در خيابونها خورده بزرگ شده، از زبون يکي از هم نسلي هاي خودت که خيلي هاشون به خاطر وام زمين و مسکن امروز رفقات هستن، که اگر اين وام ها نبود الان اونها هم نبودند. راستي هيچ کس نپرسيد هر کي زاييد، آخرش وام گرفت ؟ الان خونه داره ؟ ديگه اجاره نشين نيست ؟

از زبون يکي که اون هم بيکار و مقروض صبح اش را شب مي کنه و خيلي وقتا فکر مي کنه "شايد بايد مي مونده اون بالا يا شايد زودتر
مي رفته جا" ! سعي مي کني بخندي، اما واقعا خنده دار نيست و شايد هنر 127 در همين راز بزرگ خلاصه بشه. آلبوم خالپانک ظرافت هاي زيادي داره، کار نويي است و به لحاظ نوع برخورد با شعر و ترانه بسيار برجسته است. هرچند که به لحاظ موسيقايي در خيلي جاها با نوعي کلاژ مواجه مي شويم و بسياري از ملودي ها برايمان آشنا است که البته به نظرم اجراي تميز و خوب کار در اين شرايط مهمتر است.

چندسال پيش زماني که نامجو گل کرد و آلبوم هايش قاچاقي يکي پس از ديگري اومد بيرون، همه ي کارها به قول خودش اتود بود و آنچه باعث جذب مخاطب مي شد، ترانه کارها بود. ترانه هايي انتقادي و بعضا تند، ترانه هايي که به فقر و جامعه طبقاتي و باورهاي فرهنگي و ارزشي آدمها لگد مي زد و مي خواست آنها را بلرزاند. ترانه هايي شخصي و دروني از نگاه يک هنرمند منتقد و محجور. ترانه هايي که ذائقه ي خوش مشرب و بذله گوي ايراني نيز با آن مخلوط شده و ترکيبي جديد ايجاد کرده بود. ترانه هاي گروه 127 در آلبوم خالپانک نيز حاوي يکسري ويژگي ها، شبيه اشعار نامجوست با چند تفاوت بزرگ. اول، ديد انتقادي گروه در تمام آهنگ هاي آلبوم، تا انجا که حافظه ام جواب ميده هيچ آلبوم به زبان فارسي با اين نگاه انتقادي تا به حال ارائه نشده است. جوان نسل بعد از انقلاب در اين آلبوم سخنگوست، به حال نگاه مي کند، به گذشته سرک مي کشد و تمام وقتش را در صرف مبارزه با افسردگي مي بيند و نايي براي کار و سازندگي در خودش حس نمي کند، با اين حساب فاتحه آينده خوانده شده. جواني که انگار او نيز مانند رهبر کشورش جام زهر را سرکشيده و هنوز طعم تلخ زهر بعد از جنگ در گلويش مانده، جواني که در بعد آن سالها رشد کرده، کتاب خوانده، روشنفکر و منتقد و هنرمند شده و حالا حالش از همه ي اين جامعه به هم مي خوره، حالش از خودش هم بهم مي خوره و تکرار را براي آخر زندگي اش حدس ميزنه. دومين تفاوت، ديد سياسي گروه 127 در اين آلبوم است، بطوريکه اگرچه نامجو مهم ترين شخصيت سياسي که نقد کرد، محمد خاتمي در آهنگ عقايد نوکانتي بود، اما در اين آلبوم تنها رييس جمهور نقد نمي شود و آنها تقريبا در اکثر آهنگ ها نقد سياسي تندي را به سيستم حاکم در ايران و همچنين نخبگان حکومتي و بعضا خارج از دايره دولت نيز وارد مي کنند.

ازچند سال پیش وقتی اسم گروه 127 می اومد ناخودآگاه آدم ياد یک سری کار راک مي افتاد، گروهی که با فضای نسبی ایجاد شده در دوره ی خاتمی سعی کرد، به عنوان یک گروه راک ایرانی، البته با ترانه های انگلیسی یک کار جدی تری نسبت به سایرین ارائه بده، به اصول حرفه ای پایبند باشه و ... اما بعد از چند سال بی خبری و مهاجرت این گروه به خارج از کشور آلبومي می آد بیرون به اسم خالپانک، آلبومي که محور موسيقايي اون بر پايه ي موسيقي جز بنا شده و در جاهايي با تغيير تمپو و در جاهايي ديگر با تغيير ريتم و شش و هشت زدن، نقدي سخت بر خالتوريسم فرهنگي که از طريق گوش کردن مدام به لوس آنجلسي ها و فکر کردن بر مبناي آن و تصميم گيري و بناي زندگي بر پايه ي اشعار قشنگ! آنها نهادن مي کند، انتقاداتي تند و سياه که بر روي اين موسيقي خاص سوار شده.

قطعا گروه 127، با اسمی که برای کارشون انتخاب کردن، کلی خارجی ها را سرکار گذاشتند، چون که من واقعات بعید می دونم هیچ آدم غیر ایرانی بتونه عمیقا معنی کلمه " خالتور " را درک کنه. اما خالتور که چند سالی میشه در ادبیات عامیانه ایرانی ها جا بازکرده، به نظر من جزو کلماتی است که اگر چه نه چندان فصیح، اما بسیار بلیغ است و معنی را به بهترین وجه ممکن منتقل میکنه. شاید بهترین مصداق این کلمه تولیدات آشغال هموطنان لس آنجلس نشین و تازگی های مقلدین زیرزمینی ایشان باشه. یک نوع موسیقی تکراری، ساده و فاقد هرگونه ظرافت ها و زیبایی های موسیقایی که يا از عشق هاي مضحک ميگن يا به فکر علاج قر کمر هستند ... ( توجه توجه که رقصيدن کار بدي نيست و آهنگ رقص هم آهنگ بدي نيست، بگرديد دنبال ملودي هاي جديد و نوِ رقصي، با اونا بهتر ميشه رقصيد ! ) که البته ترانه ها نیز در نازل ترین حالت ممکن خودش قرار دارد، احتیاج به مثال زدن نیست. حالا این واژه با " پانک " قاطی شده و شده خالپانک. پانکي که هرچند به لحاظ فرم موسیقایی تولید شده در غرب چندان جایگاه رفیعی در مقايسه با ساير ژانرهاي موسيقي راک نداره ( شاید به خاطر اینکه عمرش کوتاه بوده )، اما به خاطر ترانه های عصیان گرش و البته گروه ها و خواننده هایی که این آهنگ ها را ارائه می دادند، همواره به عنوان یکی از سبکهای موسیقی انتقادی مطرح بوده و البته اگر نگاهی به گروه هایی که در این سبک بودند، بندازيم، اتفاق خیلی خوبی براتون نمی افته، چون که غالبا یا گروه ها منحل شدن، يا سردرمداران گروه اوور دوز کردن و دار فانی را ودا گفتن و... امیدوارم با افسردگی عمیقی که در این آلبوم گروه 127 وجود داره، عجالتا این اتفاق برای انها نیفته.

نگاهی به آلبوم خالپانک از گروه 127

آهنگ نوبر آغاز کننده آلبوم است در همان ابتدا تکليف ما را با تاريخ پر زرق و برق ايران روشن ميکنه که ديگه يادي هم ازش نميشه کرد. و عاجزانه مي گويد که ببينيم چقدر بدبختيم. ببينيد چگونه به آهنگ عزا مي رقصيم. اما آهنگ اول است و زياد جدي اش نمي گيريم. آهنگ بعدي استخون، يکي از بهترين هاي اين آلبوم است. آهنگي ساده با ترانه ي سرشار از طنزي تلخ که مهيبي عجيب به ما مي زند. مايي که سالهاست پول نفت را مي خوريم و گنده و تن پرور و بي مصرف شده ايم و ميل به پيشرفت نداريم. کل ايران باقي است، صنعتش روست، آدمهايش جوانند، دست دارد اما استخون ندارد و ميلي به پيشرفت در اين مملکلت نيست. آهنگ سالواتوره از حسي قريب و سياه در بين جوانان مي گويد، حسي که سوال از وجود و هستي مان مي پرسد ؟ شايد همون بهتر که از اول پا به اين دنيا نمي گذاشتم و يا شايد همون بهتر که زودتر خلاص بشم.

دکتر، تيپ سلامت جامعه و حافظ جان انسانها است. دکتر خوب سلامت جامعه را بالا مي برد و خيلي از دکترها جان مارا بارها نجات داده، مي دهند و خواهند داد، اما................... اما اگر دکتر شارلاطان بود چي ؟ اگه وقتي مريضي ندوني که چه غلطي بايد کرد ؟ و جونت را کف دست کدوم دکتر احمقي قرار بدي ؟ تا اونجايي که من يادمه در سالهاي اخير هرجا قرار شد از عده اي از گروه ها و اصناف در جامعه انتقاد شود، همه قهر کردند، و به منتقد گفتند چرند مي گويي. اهنگ چرند گفت پرده از اين خصلت سياسي، اعتقادي کهن ما بر ميدارد که غير از ما غلط مي گويند و اساسا غير از حرف من چرند است، حسي که هرچند مربوط به ايران نيست و گروه نيز با مثال گردي زمين و ماجراي گاليله آن را فرامنطقه اي کرده است. اما اساسا با خلق و خوي ما سازگار است و در ترانه نيز بيشتر مثالها بومي اند تا غير از آن. دکترها نيز به عنوان ولي نعمتان دانش آموزان و گروه درسخون عزيز همواره در پرغو بزرگ شده اند، فارغ از اينکه در تمام اين سالها وانت وانت و کاميون کاميون جماعتي تربيت شد که به اکثر ايشان جان يک مارمولک را نيز نبايد سپرد، چه برسد انسان، عده اي انسان بي تعهد و مسخره با نگاهي بالا به پايين به آدمها که غير از لودگي کاري از دستشان برنمي‌آد. ( من آدم راديکالي نيستم، نميگم همه، شما هم خودتو ناراحت نکن) خلاصه اينکه يادم نمي آد که بعد از مرحوم ارحام صدر که گيردادن و نقد کردن دکترها نقل تئاترهاي کمدي اش در قبل از انقلاب بوده ( من فيلمهاش را ديدم نه خودش را ) کسي در تمام اين سالها هنرمندانه و خصوصا طنازانه اين جماعت را نقد کرده باشه. آهنگ دکتر، اهنگ سياهي است، و بي تعهدي مهمترين ويژگي کساني است که با زور بازو جادو مي کنند و هر روز عده اي را با چشمان گريان به خانه مي فرستند و عده اي را راحت مي کنند. اما ترانه به خوبي ظرفيت آن را دارد تا از مصداق دکتر به مفهوم آن برسد. حافظان سلامت جامعه که در کنار خود مردماني را مي بييند که به تمناي گرماي بعد از مرگ مثل سگ به خود مي پيچند و ميلرزند و جايي ندارد تا در آنجا در امان باشند، مگر مرگ گرمشان کند.

خسرو خوبان يکي از کارهاي برجسته و البته کاملا سياسي و شاید عقیدتی آلبوم است، اين آهنگ هم به لحاظ موسيقايي ريتمي ساده دارد و جوهره‌ي اصلي آن ترانه است. آهنگي .....

سپس وارد ميان پرده آلبوم، تيکو تيکو، مي شويم.

در پرده دوم، اما يک تغيير همان ابتدا مشخص مي شود، در آهنگ ملت سرفراز اين مردم هستند که جلوي پيکان نقد گروه قرار مي گيرند و رفتارشان نقد مي شود، مردمي ضددوست و دشمن نواز که در آهنگ بعد که طولاني ترين آهنگ آلبوم است، جاز نيست، فضولي هاي خصوصي و اجتماعي شان بارز است و در اعماق گور هم از گير دادن خلاصمان نمي کنند و مايي که در رابطه پدرسالار گير کرده ايم و پتک بزرگ قانون غيرشفاف و قدسي بر سرمان مي خورد ! آهنگ بعدي، همه اش دود بود، اما از مايي مي گويد که بسياري چيزها و نابساماني ها ( دودها ) را تحمل کرديم، امادر اخر خبري از تحفه اي ( کباب ) که نصيبمان شود نبود و هيچ به دست نياورديم.

من کي‌ام ؟ پيش درآمد پاياني مخوف و سياه است. نگاهي به قشر خاصي از جامعه هنرمند و جوان که همه کار مي کنند و در آخر مورد تمسخر قرار مي گيرند و له مي شوند و استعدادشان هرز مي رود. آهنگي که هرچند شبيه کارهاي قديمي فرامرز آصف در سري افرا است، اما کاري نوست و به هيچ وجه وارد تقليد نمي شود.

آهنگ دوازدهم کوبنده است و جانکاه، فريادي است که در يازده آهنگ قبلي جمع شده و در اينجا بيرون مي آيد. فريادي از جنس انفعال و تنفر و دوري از جامعه، صريح ترين انتقادي که به نظرم تا به حال در اشعار فارسي نثار مردم شده ( عادتي است عجيب، که از روشنفکر گرفته تا سياست مدار بي خودي مجيز مردم مي گويند و هر يک به بهانه اي صفات و ويژگي هاي اين مهمِ موجود و ناچارِ کلي را دم به دم تو سرت خراب مي کنند ).

از ابتداي آمده اي تا اينجا، و در شهر لغزان، چنان حالت بهم مي ريزد که همه ي ترانه ها و حرفهاي آهنگ هاي قبلي را مي خواهي از اول گوش بدي، انگار با اين آهنگ همه ي آنها برايت جدي تر مي شود. با خواننده فرياد مي زني که بيزام از همتون، اي همه ي زياد، اي همه که همه هستين، اي همه که هر روز بر سرم به نوعي خراب مي شويد، ولم کنيد و در اين حال به مرثيه‌ي آلبوم مي رسي، اذب هاي پنبه، آهنگي که از پهلوان پنبه هاي عظيم الشان مي گويد، از ماها، و هرگز نمي گويد که اين شان عظيمي که بدست آورده ايم ! به چه دردمان مي خورد ؟ آهنگي که در همان مبل جلو تلوزيون شهر لغزان فرو مي بردت و ناي بلند شدن را ازت مي گيره، يکي از بهترين هاي آلبوم، با ريتمي نزديک به ترانه هاي دوران کودکي، زماني که همه سرصف موهايمان يا تراشيده بود و يا زير مقنعه بادکرده بود، به صف بوديم و شعار مي داديم براي پايندگي همه چيز، فرياد ميزديم و هنجره پاره مي کرديم که ناظم متوجه ما شود و شعارها و مرگ برها و درود برها نشاني از خوش خدمتي کودکانه و در حد بضاعت ما به سيستم بود.

***

به نظرم آلبوم اينجا تموم ميشه، هر چند که بازهم کارهايي وجود داره، بعد از اين اهنگ قطعه ي کوتاهي در معرفي آلبوم خالپانک وجود داره، که گوينده انگليسي زبان داره سعي ميکنه با پيدا کردن واژه ي خال از روي ديکشنري و معني آن، معني واژه خالپانک را متوجه بشه و تو کلي بهش مي خندي و بعد از آن نسخه هاي انگليسي آهنگ هاي سالواتوره، دکتر و خبري از جاز نيست.

***

متاسفم که اعلام کنم در نگارش متن بالا از هيچ منبعي استفاده نکردم و متاسفانه همه اينها تراوشات ذهني خودم پس از 1-2 ماه گوش کردن مداوم اين آلبوم بود. هر چند در کار نقد آلبوم کار اشتباهي است، اميدوارم هرجا که حرف ضايعي زدم که خلاف واقعيت است، خواننده ببخشد، هر چند که برداشت من است و براي خودم عجيب محترم !

خبر کوتاه بود

2009-09-23T13:47:00.000+03:30

در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی....اولین چیزی بود که بعد از شنیدن خبر تو ذهنم اومد

حدود 1 سال و نیم پیش بود، تو بخش موسیقی کتاب فروشی طرح نو بودم، پرسیدم کار جدید چی دارید. گفت : یک کار تلفیقی هست مال یه گروه مراکشی که سنتور دستان مشکاتیان هم توش هست، اول فکر کردم داره شوخی می کنه، گفتم جدی ؟ گفت آره می خواهی برات بذارم ؟ گفتم نه . همون یک جمله کافی بود برای خرید. اومدم خونه گوش کردم، رفتم دستان را گوش کردم...خودش بود، رفتم تو اینترنت ته و توی داستان را دربیارم...........هیچی. خیلی جدی هیچ چیزی درباره ی استفاده از تم های آلبوم دستان و شب، سکوت کویر که در این کار استفاده شده بود وجود نداشت، حتی در ویکی پدیا ! بالاخره هنرمند ایرانی چوبش را می خوره

ساناز زنگ زد، گفت یه خبر بد دارم، صداش ناراحت بود.....خبر کوتاه بود، پرویز مشکاتیان فوت کرد....مرد....درگذشت...چه فرقی می کنه ؟ رفت....

بهنود هم دیشب حدس زد که روزنامه های اصلاح طلب امروز صحفه آخر خودشون را به این موضوع اختصاص بدن، که دادن، چند سالی است که صفحه آخر روزنامه های اصلاح طلب با صفحه آگهی های فوت البته از نوع با کلاسش قابل جایگزینی سریع است. مسئول صفحه به ملت زنگ می زند و هر کسی که بتواند در کوتاه ترین زمان ممکن یادداشتی می نویسد که فلانی چقدر خوب بود و ...

فکر می کردم بیشتر از 54 سال داشته باشه.....امروز باید بیداد را باز گوش کرد

تهران انار ندارد

2009-07-19T00:36:00.004+04:30

خب بالاخره بعد از مدتي گرفتاري و سگ دو زدن هم نوشتم و هم اين فيلم را ديدم. فکر کنم در بين فيلم دوستان جزو آخرين نفرهايي هستم که اين فيلم را مي بينم، از چندسال پيش که اگه اشتباه نکنم يکي گفت تو فرهنگستان هنر دارن چنين فيلمي پخش مي کنن و ميگن فيلمي خوبيست و البته فکر کنم هنوز هم جايزه نگرفته بود تا همين امروز عصر کلي زمان گذشت.....گفتم فرهنگستان ياد جناب ميرحسين افتادم. هميشه تو اين روزهاي بعد از انتخابات با خودم فکر مي کردم؛ من که بعد از عمري قبل انتخابات افاضه فضل کردم، بعد از انتخابات هم پس از رفع شوک حتما بايد افاضات خودم را در اين فضا پراکنده کنم، اما هي نشد. کما، حيرت، کار زياد، عدم تمرکز بر سياست و اخبار و گيجي مفرط و خودسانسوري شديدي که بايد لحاظ مي کردم و مي کنم شايد از موانع جدي ننوشتن چيزکي در اينجا بود. خلاصه به يه چيزي که تو اين روزا فکر مي کردم اينکه اين موسوي بيچاره برا خودش تو فرهنگستان تو زعفرانيه نشسته بود، هر از گاهي احتمالا سري به مجمع تشخيص مصلحت مي زد و واسه خودش نقاشي مي کشيد، بابا بيکار بودي احساس نگراني کني و بعد عمري يهو قاطي اين بازي بشي. من که شخصا دلم براش مي سوزه چون فکر مي کنم از يک آرامش نسبي وارد يه جهنم عجيب شد...خدا عاقبت به خيرش کنه

اما تهران انار ندارد.....فيلم خوبي بود، اما نبايد درباره اش غلو کرد.....نمي دونم از دقيقه ي چند بود که به فکرم رسيد مگه يک فيلم مستند درباره ي تاريخچه شهر تهران، مي دونم که شايد نشه اين برچسب را خيلي سفت به اين فيلم چسبوند اما بيش از هر چيزي همين بود، بدون پرداختن به سياست چقدر کامله ؟ اين کاملا روشنه که پرداخت مستند به سياست در ايران ممنوع است، چه فيلم، چه کتاب، چه شعر، تاتر و حتي فکر من و شما. اما کارگردان هم گفته و هم نگفته و به نظرم اين بزرگ ترين نقطه ضعف فيلم به لحاظ مستند بودن است.

اين فيلم درام نبود که بخواهيم بگيم حجاب، سياست و کلي چيزه ديگه طبق قوانين سانسور مي شود. فيلم مستند بود. اولين فيلم مستندي که در ايران اکران عمومي پيدا کرده و خب از اين لحاظ خيلي هم مهمه.........اما بدون سياست من از اين فيلم چي مي فهمم. از اينکه تهران يه جاي مسخره است؟ قبول ..... اما جايگاه اين همه حرفي که درباره ي سياست زده شد پس چي....مهم ترين عاملي که فيلم و تاريخچه ي تهران درون فيلم را جلو مي برد، سياست مدارها هستند از ناصرالدين شاه تا رهبر انقلاب ايران ( که چند عکس از او به ديوار اتاق عوامل ساخت فيلم هم چسبيده ) و البته بعد از آن فقط برج هاي خيابان نواب يادآور دادگاه کرباسچي مي شود و بس. مردم سالاري، هر چند مفهومي است که فقط به تهران محدود نميشه، واژه اي است که چندبار در فيلم تکرار شده، منظور کارگردان را نفهميدم ! دومين عامل پيش برنده فيلم مديريت است. اما مگر مديريت پايتخت ما غير سياسي بوده و هست ؟!

اما مسئله مهمتر اينکه عواملي در اين فيلم وجود داره که ماجرا را کمي پيچيده ميکنه. ما از سياست در اين فيلم هم مي شنويم و هم نه. از ديکتاتوري رضا خان و حکومت پهلوي مي شنويم و در عين حال محمدرضا پهلوي جوان بابا کرم فيلم ماست، که دوستش داريم و دوستمون داره ( من بابا کردم را مثبت ديدم نه نقادانه ) تا به انقلاب 57 مي رسيم که به نظرم از جاهاي بد فيلم بود چون آهنگ هاي انقلابي بي هدف در يک زمان طولاني و به شکل بي سليقه اي پشت سر هم مي اومد و ديزالو اونها به هم خيلي بد بود. اصلا معلوم نشد چرا اين سکانس اين همه طول کشيد، در عين حال زماني که ترانه ي آهنگ از پيروزي و شکوه مي گفت، صف دبه ها و پيت هاي نفت ديده ميشد و ... خلاصه فارغ از اينکه سازنده فيلم، مسعود بخشي، چه ايده اي درباره سياست در ايران داره، فقدان يک رويکرد نسبتا مشخص به سياست در اين فيلم مستند خيلي زياد به فيلم لطمه زده، جاش واقعا خاليه و البته حتما بايد حواسمون باشه که در فيلم و مديريت گم نشيم

خوبي هاي فيلم هم البته زياد است. دسترسي به يک آرشيو غني، در بيننده حيرت ايجاد مي کند، وقتي مي بيني مظفرالدين از کنار دوربين که رد ميشه و دوربين را که ميبينه چشم از دوربين بر نيمي داره و زل زده به اون، کلي کيفي مي کني، تدوين هم خوبه، اما نمي دونم چرا در انتخاب موزيک 2 بار بايد صداي افتخاري را مي شنيديم، به هر حال موزيک هم در مجموع خوب بود. هر چند اگه ترسون ترسون به صورت تک صدايي و نه کر پخش مي شد، خيلي بيشتر مي چسبيد به آدم. ظنز تلخ فيلم بزرگترين عامل موفقيت فيلم بود که به نظرم از طريق طراحي ساختار فيلم و البته نگارش خوب گفتارها و روايت ها بدست مي اومد... در جاهايي آدم مي خنديد؛ اما وقتي نامجو در تيتراژ آخر جبر جغرافيا را مي خونه مي بيني از اين سالن که بري بيرون همين تهرانه و البته انگار نه انگار که فيلم کمدي ديدي.

نگاهي به موسيقي فيلم چشمه

2009-05-30T11:25:00.003+04:30

مطلب اسباب کشي شده از وبلاگ مرحوم وردپرس

فيلم "چشمه" يکي از بهترين هاي سال 2006 بود که موسيقي زيباي آن نقطه قوت بزرگي در موفقيت فيلم به حساب مي آيد. به نظر مي رسد که آرنوفسکي هم در توليدات سينمايي خود علاقه به استفاده از تيم (اگر بشود اسمش را تيم گذاشت) دارد، يا حداقل آنکه به استفاده از چند تن از مهره هاي فيلم هاي گذشته خود، به طوري که مثلاً در اين فيلم هم از بازيگراني چون «الن برستين» و «مارک ماگوليس» که در فيلم «مرثيه اي براي يک رويا» حضور داشتند استفاده کرده است و همچنين از آهنگساز طلايي دو فيلم گذشته خود «کلينت منسل». البته منسل هم همچون فيلم «مرثيه اي براي يک رويا» دوباره کوارتت «کرانس»1 را فراخوانده تا اثر زيباي ديگري با هم خلق کنند.

همکاري درن آرنوفسکي و کلينت منسل در سومين پروژه کاري باز هم اثري موفق از آب درآمده است. هر دو فيلم قبلي آرنوفسکي که موسيقي آن توسط منسل ساخته شده بود، جزء بهترين همکاري هاي سينما و موسيقي بودند (به ياد بياوريد موسيقي شاهکار فيلم «مرثيه اي براي يک رويا» را که چگونه ضرباهنگ و نواي موسيقي ساخته منسل باعث دوچندان شدن احساسات بيننده با آنچه مي ديد مي شد). نکته بسيار قابل توجه در کارهاي منسل قدرت انطباق تحسين آميز موسيقي او با شرايط و حال و هواي فيلم است. چرا که او کارهايي همچون موسيقي فيلم «ساهارا» که کاري جزمانند است و همچنين فيلم «هلاکت» که تلفيقي از تکنو و راک است را هم در کارنامه دارد. به طوري که اگر به نام آهنگساز اين فيلم ها توجه نکنيد، سخت مي توان حدس زد که هر سه اثر يک نفر است.
موسيقي فيلم «چشمه» موسيقي محزوني است که غم در سراسر آن جريان دارد، بر عکس موسيقي فيلم «مرثيه اي براي يک رويا» که در هر صحنه از فيلم موسيقي مطابق حس و حال فيلم در جريان بود، بعضي اوقات موسيقي ريتميک، بعضي اوقات غم انگيز و محزون و گهگاه موسيقي هاي تند مطابق با حال و هواي افراد درون فيلم. ولي موسيقي فيلم «چشمه» تماماً بر حالت هايي تيره و غمناک تکيه مي کند.

موسيقي فيلم همزمان با مراحل توليد پس از فيلمبرداري ضبط شده است. فيلمي که حدوداً 6 سال براي ساخت آن زمان صرف شد. منسل حين ساخت و اجراي اثر دائم سعي داشت حال و هواي فيلم را با روش هاي گوناگون زنده کند تا حس فيلم هر چه بيشتر در موسيقي جريان داشته باشد. او در اين باره مي گويد؛ «براي ساخت موسيقي لازم بود فيلم را بارها ببينم و حس کنم که چه حس هايي در من به وجود مي آيد.» او در مصاحبه اي در خصوص ساخت موسيقي اين فيلم مي گويد؛ «وقتي شما با کسي همچون «درن» کار مي کنيد، کسي که من همان اندازه که با او دوست هستم همان قدر از او درک هنري دارم، و زماني که او ايده خود را براي من شرح مي دهد حس مي کنم که دوست دارم امکاناتم براي ساخت موسيقي بي نهايت باشد... روش من براي نوشتن موسيقي فيلم آن است که جذب فيلم شوم. مجذوب آنچه «درن» به من مي گويد... و به مکاني بروم که بتوانم آزادانه آنچه در سر دارم را به موسيقي تبديل کنم... من بهترين کارهايم را با آرنوفسکي انجام داده ام...»

از ديگر نکات قابل توجه در موسيقي فيلم استفاده منسل از گروه آوانگارد، «پست راک»2و اسکاتلندي «ماگ وي»3 با صداهاي گيتار پرحرکتشان و گيتار بيس ملوديک آنها است، که به قسمت هاي تاريک موسيقي جلوه زيبايي داده است. صداهاي گيتار اين آلبوم4 باعث شده پس زمينه اي دراماتيک و زيبا براي اجراي ارکستر چهارنفري باشد. اين زمينه سازي خصوصاً در قطعات «وحشت مقدس» و «درخت زندگي» قابل شنيدن است.

منسل که با «چشمه» در سال 2006 خوش درخشيده بود، در دو مسابقه مغلوب شد. او اول در جايزه گلدن گلوب براي بهترين موسيقي فيلم ارژينال کانديد بود، ولي در نهايت مغلوب الکساندر دسپلت براي فيلم «حجاب رنگي» شد و سپس در جايزه منتخب منتقدان مغلوب فيليپ گلس براي فيلم «شعبده باز» شد، تا اينکه نهايتاً جايزه نخست اتحاديه منتقدين فيلم شيکاگو را براي بهترين موسيقي فيلم ارژينال دريافت کرد. آلبوم «چشمه» از 10 قطعه تشکيل شده و کل زمان آن 15/46 دقيقه است.
در موسيقي فيلم «چشمه» دو موتيف اصلي وجود دارد؛ اول اجراي پنج نت ساده است که در ادامه شروع موسيقي (فيلم) مي شنويم و دوم موتيف سه نت، که تقريباً در تمام موسيقي فيلم جريان دارد و بسيار شبيه تم قسمتي از موسيقي فيلم «مردان ايکس؛ آخرين مقاومت» است. اين موتيف ها در اشکال گوناگون اجرا شده و در جاهايي نيز با يکديگر ترکيب مي شوند تا در نهايت تم اصلي را به وجود آورند. شروع و پايان آلبوم با اشاراتي کوچک و آرام بر روي پيانو است. در قطعه شماره يک، «آخرين مرد»، موتيف هاي مورد اشاره آرام آرام آغاز مي شوند و تا آنجا پيش مي روند که در قطعه سوم آلبوم «درخت زندگي» کامل مي شوند. در قطعه «درخت زندگي» که با يک درام سنگين و کوبنده آغاز مي شود، موتيف دوم مذکور (سه نت) همراه با يک ويولنسل الکترونيکي اجرا مي شود. اين حجم صداي بالا و کوبنده در اين قطعه و همچنين قسمت پاياني قطعه «مرگ جاده اي به سوي وحشت است» يادآور قسمت هاي الکترونيکي خشن موسيقي فيلم «غروب بلک هاوک» اثر « هانس زيمر»5 (به کارگرداني ريدلي اسکات) است. «شيبالبا»، قطعه ششم آلبوم قطعه اي آرام و زيباست که يادآور صحنه هاي بديع و حيرت انگيزي در فيلم است که در آن درن آرنوفسکي سراغ به تصوير درآوردن دنياي مردگان اقوام مايا رفته است. قطعه «مرگ جاده اي به سوي وحشت است» را مي توان بهترين قطعه آلبوم ناميد؛ قطعه اي که انگار منسل هر آنچه داشته است در آن استفاده کرده. قطعه اي که شامل طيف گسترده اي از صداهاي مختلف است. قطعه با نواهاي آرامي از تم کامل آلبوم (آداجيويي غمگين) و موتيف سه نت پياپي آغاز مي شود و پيانو آرام آرام به زير رفته و صداي ويولنسل است که بر آن غلبه مي کند. تم اصلي در اين قطعه حضور دارد و چند باري جاي خود را با موتيف هاي آلبوم عوض مي کند تا در حرکت هايي داراي رفت و برگشت هاي کوتاه زيبايي دوچنداني به قطعه دهد. در آخرهاي آهنگ و حدوداً دو دقيقه مانده به پايان قطعه، پرکاشن به خوبي و در موقعي که انگار حضورش ضروري است اضافه مي شود. پس از آن نوبت ويولنسل و گيتار الکترونيک است که اضافه مي شوند و تکه هاي کوچکي از تم اصلي را البته با سرعتي کمي بيشتر از سرعت تم اصلي و موتيف هايي که در پس زمينه در حال نواخته شدن هستند اجرا مي کنند. اجراي قطعات چه در اين قطعه و چه در ديگر قطعات (کل آلبوم) به زيبايي و مهارت هر چه تمام تر توسط کوارتت «کرانس» و گروه راک «ماگ وي» اجرا مي شوند. تعدادي از قطعات در طول فيلم بيش از يک بار استفاده مي شوند ولي در نسخه موسيقايي اثر (آلبوم) براي پرهيز از تکرار هاي بيهوده، زمان کنترل شده و در حد قابل قبولي تنظيم شده است.

نت نويسي منسل براي هر ساز ساده است، تعداد و تنوع سازها محدود است و تم ساده اي نيز ساخته شده است، ولي حس بالاي موسيقايي وي و درک کامل حال و هواي فيلم توسط او در نهايت باعث شده قطعه اي بسيار زيبا که داراي لايه هاي بسيار ظريف و شنيدني است پديد آيد. يکي از موارد بسيار جالب و قابل توجه در ساخت اين اثر آن است که نشان مي دهد چگونه المان هاي الکترونيکي به خوبي مي توانند در کنار سازهاي ارکستري کار کنند به طوري که نه تنها از ارزش سازها و صداهاي ارکستري کاسته نشود بلکه بر زيبايي و جذابيت هاي آن نيز اضافه شود.

آلبوم با قطعه اي به نام «با هم براي هميشه زندگي خواهيم کرد» با پيانويي آرام و دلنشين که توسط رندي کربر نواخته مي شود پايان مي يابد.

درباره کلينت منسل

منسل آهنگسازي است که در عرض چند سال توانسته موفقيت در يک گروه راک را به موفقيت و رشدي سريع و بي نظير در موسيقي فيلم بدل کند. حالا او و موسيقي هاي مدرني که براي فيلم هاي سينمايي مي سازد جزء بهترين ها هستند. کلينت منسل متولد سال 1963 در کاونتري انگلستان است. او از سال 1981 تا به حال حضوري مداوم در عالم موسيقي داشته است؛ ابتدا با گروه راک «پاپ خودش را خواهد خورد» و سپس با آهنگسازي در سينما. اولين تجربه وي در سينما در سال 1998در فيلمي به کارگرداني درن آرنوفسکي بود. که گرچه با رقم عجيب و غريب و حيرت انگيز 60 هزار دلار ساخته شده بود، ولي سر و صداي زيادي به پا کرد و فيلم بسيار جالبي بود. او طي 9 سال گذشته 22 تجربه ديگر را در عالم سينما تجربه کرده است و تا دريافت جايزه گلدن گلوب هم بالا رفته است (گرچه که هنوز اين جايزه را دريافت نکرده). منسل درباره خودش مي گويد؛ «من واقعاً آدم خوشبختي هستم، من خيلي چيزها ياد گرفته ام. براي هر فيلمي که کار کرده ام چيزهاي متفاوتي ياد گرفته ام. هنوز آن قدرها تجربه ندارم که بتوانم سه هفته اي موسيقي براي يک فيلم بسازم..... کارگرداناني که سراغ من مي آيند، مي دانند که من براي مدت سه، چهار يا حتي پنج ماه خودم را وقف کار مي کنم.» آرنوفسکي پس از همکاري با منسل او را براي ساخت موسيقي فيلم ديدني «مرثيه اي براي يک رويا» دعوت مي کند. همکاري اين دو در اين فيلم فوق العاده است و چنان اثري بر بيننده مي گذارد که تا روزها و ماه ها نواهاي شنيده شده و صحنه هاي ديده شده در ذهن بيننده مرور مي شوند. منسل دراين باره مي گويد؛ «وقتي روش درن را براي تدوين فيلم ديدم، با خودم گفتم خدايا، اين غيرممکنه... چطور ممکنه که همون جوري که من موسيقي فيلم را نوشتم، درن هم به تدوين فيلمش نگاه کنه...» پس از همکاري موفقيت آميز آرنوفسکي و منسل در سال 2001، منسل با دو پيشنهاد همزمان مواجه شد که هر دو آنها را پذيرفت. منسل و آرنوفسکي باز هم با هم همکار شدند. اين بار براي فيلم «چشمه» که 6 سال زمان براي ساخت آن صرف شده بود و 35 ميليون دلار بودجه. منسل طي اين 9 سال طيف متنوعي از موسيقي فيلم ها را تجربه کرده و با افراد زيادي کار کرده است. پاي او حتي به تلويزيون هم براي ساخت موسيقي سريال باز شده است.

او امروزه از اينکه تا به حال کارهاي متنوعي انجام داده خوشحال است، در اين باره مي گويد؛ «در حال حاضر مي توانم دو يا سه کار را طي يک سال انجام دهم؛ کارهايي که اساساً هيچ گونه شباهتي با يکديگر ندارند... اميدوارم بتوانم بيشتر کارهايي را انتخاب کنم که موجب موفقيت و شکوفايي من مي شوند، کارهايي که مي توانم آنها را در ابتدا خوب بفهمم. تا اينکه آينده کاري خود را در کنترل داشته باشم، نه آنکه هر چه به من پيشنهاد شد بپذيرم و اين پيشنهادهاي ديگران باشد که آينده مرا مي سازد.»

پي نوشت ها؛

1- کوارتت کرانس گروه ارکستري چهارنفره امريکايي است متشکل از سه نوازنده ويولن و يک نوازنده ويولنسل که در سال 1975 تشکيل شده است و فعاليت هاي زيادي تا به امروز داشته اند. سبک غالب کاري آنها را موسيقي کلاسيک معاصر مي دانند. آنها کارهاي متنوعي تا به امروز انجام داده اند که از جمله مي توان به همکاري با آهنگسازان کشورهاي مختلف (از جمله آذربايجان و آرژانتين)، همکاري با آهنگسازان مشهوري چون فيليپ گلس و اجراي موسيقي فيلم را نام برد. آنها تا به امروز اجراي موسيقي 3 فيلم «مرثيه اي براي يک رويا»، «مخمصه» و «چشمه» را انجام داده اند.

2- پست راک سبک موسيقي اي است که از اواسط دهه 80 در امريکا و انگلستان به وجود آمد و نوعي ساختارشکني در استفاده از المان هاي سنتي راک را به همراه داشت و در ضمن چگالي بالايي از صدا در آهنگ هاي ساخته شده به وجود مي آورد. در آن غالباً از سازهايي مثل ساکسيفون، پيانو، ويولنسل، ويولن و پيانو استفاده مي شود.

3- ماگ وي؛ يکي از گروه هاي معروف سبک پست راک است، که در سال 1995 تشکيل شده و 6 آلبوم استوديويي را تا به حال ضبط کرده اند که آخرين آنها «زيدان؛ تصوري از قرن 21» نام دارد. آنها تا به حال سينما را هم تجربه کرده اند که مي توان به همين آلبوم آخرشان و موسيقي فيلم هاي «چشمه»، «گناه ميامي» (اثر مايکل مان) و «ويکر پارک» اشاره کرد.
4- براي راحتي کار کل موسيقي فيلم را همان طور که هست، يعني آن طور که جداگانه به عنوان اثر موسيقايي به فروش مي رسد، آلبوم مي ناميم.

5- هانس زيمر آهنگساز مشهور آلماني (متولد 1957) است که براي بيش از 100 فيلم تا به حال آهنگسازي کرده و فيلم هاي مشهور و مهمي همچون رمز داوينچي، آخرين سامورايي، بتمن آغاز مي کند، هانيبال، ماموريت غيرممکن 2، گلادياتور، تلما و لوئيس، کارتون هاي شيرشاه و ماداگاسکار و... را در کارنامه دارد. وي جوايز زيادي را تا به حال کسب کرده است که جايزه اسکار براي کارتون شيرشاه و جايزه گلدن گلوب براي فيلم گلادياتور از آن جمله است